
خیلی فکر کردم که چطور بیانش کنم تا سوءتفاهمی پیش نیاد و کلامم درست منتقل بشه و در نهایت به این نتیجه رسیدم:
نظر شخصی: رد دد ۲ یک تجربه خیلی خوب و عالیه، اما واقعاً گیم خوبی نیست!
یعنی صرفاً برای کسی که میخواد توی سال ۱۸۹۹ غرب وحشی یک تجربه خاص داشته باشه، جذابه و حس خوبی داره؛ اما اگر به چشم یک «بازی ویدئویی» بهش نگاه کنی، اونقدرها جذاب نیست. بذارید منظورم رو بیشتر توضیح بدم.
در تعریف گیم (از نظر من) بازی باید طوری باشه که در وهله اول خودش و مکانیزمهاش سرگرمکننده باشن و در اولویت دوم داستان جذابی ارائه بده. اگر هم قراره داستان اولویت بیشتری داشته باشه، به نظرم باید یکسری قواعد رو رعایت کنه.
توی رد دد 2، شما یک بازیکن منفعلی، نه یک بازیکن فعال. یعنی از همون لحظه اول که بازی شروع میشه، کل مسیر داستانی مشخصه و هیچ تغییری توی اون مسیر نمیتونی ایجاد کنی(متاسفانه). در یک کلام، اونجا منفعل نشستی و فقط مسیر از قبل تعیین شده رو میری.
سلیقه شخصی: به شخصه اهل این سبک بازی نیستم و از چنین چیزی خوشم نمیاد؛ به خصوص وقتی قرار باشه کل تمرکز روی داستان باشه. اگر داستان رو از رد دد ۲ بگیری، تقریباً جز گرافیکش که باید گفت برای سال 2018 واقعا خارق العادس دیگه هیچی نداره و رسماً به یک بازی تقریبا متوسط تبدیل میشه و تاجایی که یه سری موارد برات تکراری بشن سرگرمت میکنه.
البته در صورتی که گرافیک یک بازی رو به عنوان یک پارامتر برای سنجش گیم در نظر نگیریم، به عنوان کسی که علاقه زیادی به گیمهای پیکسلی داره و خلاقیت برام بیشتر از گرافیک بازی اهمیت داره.
کلا مشکل اصلی من با رد دد 2 همین تمرکز بیش از حد روی داستانه(هرچند داستانش واقعا نکات مثبت زیاد داره). برای همینه که باهاش مشکل دارم؛ چون المانهای سرگرمکننده دیگهای اونچنان داخل بازی نیست. نمیگم اصلاً نیست، هست؛ ولی مثلاً بعد از یک یا دو هفته بازی کردن، کوئستها برات یک روند یکنواخت و تکراری پیدا میکنند و اکثرشون روند مشابهی دارند؛ حالا شاید از بین ۱۰ تا کوئست، ۲ تاش واقعاً جالب و جذاب باشه، اما بقیشون یک روند تقربیاً یکسان رو طی میکنند (البته نه به اندازه کوئست گیمهای شرکت ubisoft).
از طرفی از نظر من گرافیک بالا، منطق خوب و واقعگرایانه بودنِ بیش از حدِ یک بازی، اصلاً برابر با «خوب بودن» اون نیست. خیلیها معتقدند هر بازیای که گرافیکش خوبه، حتماً خودش هم بازی خوبیه. اما من اینطوری فکر نمیکنم. خیلیها مثلا 2 The Last of Us رو دوست دارند و میگن چون منطق و گرافیکش خوبه، پس خود بازی هم عالیه. من میگم نه، لزوماً اینطور نیست. البته طبیعتا منظورم این نیست که گرافیک خوب یعنی بازی بد!
در مورد 2 The Last of Us هم چون خودم هنوز تجربهاش نکردم هیچ نظری نمیدم، صرفاً دارم این دیدگاه رو نقد میکنم.

حالا شاید بپرسید: پس یعنی هر بازیای که تمرکزش روی داستان باشه بده؟ نه، اصلاً منظورم این نیست. بازیای که میخواد تمرکزش روی داستان باشه، باید طوری طراحی بشه که تو به عنوان یک بازیکن «فعال» توی محیط حضور داشته باشی، نه یک بازیکن «منفعل». یعنی چی؟ مثلاً بازی The Witcher 3 رو در نظر بگیرید. در این بازی تو به عنوان یک پلیر فعال بازی میکنی و خودت مسیر داستان رو مشخص میکنی؛ مسیر از قبل برات دیکته نشده.
مفهوم کلی حرفم اینه: توی یک بازی، من ترجیح میدم حداقل ۳ یا ۴ تا پایان مختلف وجود داشته باشه تا دست بازیکن یکم باز باشه. یادمه اواخر داستان رد دد 2، رسماً داشتم حرص میخوردم که چرا هیچ اختیاری ندارم و نمیتونم با تصمیماتم روند بازی رو یکم تغییر بدم. همین محدودیت باعث شد نتونم از اواخر بازی اونقدری که باید لذت ببرم.

نظر شخصی: برای همینه که میگم از رد دد 2 به عنوان یک «گیم» خوشم نمیاد. صرفاً میشه ازش به عنوان یک «تجربه» خیلی خوب یاد کرد، نه بازیای که بشینی پاش و دیدِ گیمینگی بهش داشته باشی. دیدت باید این باشه که داری یک مسیر رو طی میکنی؛ یعنی مغزت رو خاموش میکنی، میشینی و فقط لذت میبری! رد دد 2 دقیقاً همچین حالتی رو داره. همونطور که گفتم توی این بازی نقش فعال نداری، منفعلی و همهچیز از قبل مشخص شده. تنها تأثیری که میتونی داشته باشی روی سطح شرافتت (Honor) هست. اگر شرافتت بالا یا پایین باشه هم فوقش چندتا دیالوگ تغییر میکنه، همین! غیر از این هیچ نقش دیگهای توی روند داستان نداری(به عنوان کسی این حرف رو میزنم که نوار شرافتم همیشه در بیشترین حالت بود).
به همین دلیله که من بازیهای مستقل (Indie) رو خیلی دوست دارم. این بازیها سعی نمیکنند صرفاً با یک داستان به اصطلاح خفن سرگرمت کنند؛ بلکه کل تمرکزشون روی المانها و مکانیکهای گیم پلیه. مکانیک دشمنها، نحوه حمله کردن و سیستمهای بازی تو رو سرگرم میکنند. معمولاً بازیهای مستقل یک داستان خیلی ریز و درونی دارند؛ طوری که داستان رو مستقیم تو صورتت تف نمیکنند! داستان رو طوری تعریف میکنند که در طول بازی خودت متوجهش بشی. نه از طریق دیالوگهای طولانی یا متنها یا کات سینهای زیاد، بلکه بخشی از داستان از طریق عنصرهای موجود در محیط خود گیم روایت میشه. در نقطه مقابل این سبک، همین رد دد 2 هستش؛ بازیای که میاد داستانش رو با دیالوگهای بیشمار و کات سینهای متعدد تعریف میکنه. من توی این شرایط ترجیح میدم به جاش برم یک کتاب بخونم یا فیلم ببینم که هم بهصرفهتره و هم زمانم تلف نمیشه. دیگه مجبور نمیشم 50 الی 100 ساعت پلیتایم توی داستان بازیای داشته باشم که هیچ نقشی در روندش ندارم!
ثانیا من نمیگم رد دد 2 کلا بده. همونطور که گفتم تجربه واقعا خوبیه. چند هفته اولی که داشتم بازی میکردم، واقعاً خوش ذوق بودم و داشتم عشق دنیا رو میکردم. اما این وسط مشکل من با بازی چیه؟ این هستش که بعد از یک مدت، دیگه نتونست جذابیت اوایل بازی رو حفظ کنه. مشکل اصلی من اینجاست و واسه همین میگم بازی خوبی نیست. به طور کلی میگم؛ اوایلش شاید خیلی خوش بگذره و سرگرمت کنه، اما بعد از مدتی اون جذابیت و نقاط قوتش رو از دست میده.
الان برای مثال من با کاراکتر جان مارستون فقط یه کوئست برام مونده و نصف نقشه هم که فقط بیابونه. فقط در حدی پیش رفتم که به آخر مپ برسم؛ رسما دیگه حوصله ندارم پاش بشینم.

اگر به عقب برگردم، واقعاً فقط خط اصلی داستان رد دد 2 رو جلو میبردم. اصلاً سمت ساخت کیف افسانهی شرقی، شکار حیوانات افسانهای و اینجور چیزها نمیرفتم. فقط داستان رو توی حدود 50 ساعت تموم میکردم و تمام!
150 ساعت(پلی تایم خودم) رو تلف نمیکردم.
یه توضیح بدم که من هیچکدوم از حرفای من ارتباطی با Red Dead Online ندارن؛ چون محتواش کاملاً متفاوته و یک اثر جدا بنظرم حساب میشه. من کل حرفم روی نسخه آفلاین و داستانی هستش.

عجیبتر اینکه وقتی داستان اصلی تموم میشه، تازه میبینی نصف نقشه دستنخورده مونده! دیروز دو ساعت تمام فقط داشتم اسبسواری میکردم که فقط نقشه رو باز کنم ببینم ته این دنیای کوفتی کجاست! تموم بشو نبود! واقعا تعجب کرده بودم. نصف نقشه بیاستفاده مونده بود و هیچ استفاده داستانی ازش نشده بود؛ بیشترش هم فقط بیابون و کاکتوس بود! واقعاً برام عجیب و غیرقابلدرک بود.
یکی از اتفاقاتی که باعث شد کلاً انگیزه کندوکاو تو دنیای بازی رو از دست بدم این بود: من اوایل بازی با آرتور تکتک خانهها و هر پیکسل از نقشه رو میگشتم. تمام خانهها و مکانها رو لیس میزدم! هر آیتمی، از خوراکی تا بقیه چیزها رو برمیداشتم و هیچچیزی رو جا نمیانداختم.
اما بعد از اتفاقاتی که برای آرتور افتاد و گذشت ۸ سال، وقتی وارد داستان جان مارستون شدیم، دیدم کل نقشه ریست شده! واقعاً جا خوردم. من یکی از چالشهای خودم این بود که تمام خانههای نقشه رو گشته باشم و هیچ جایی درنرفته باشه، اما بعد از ۸ سال همه چیز ریست شد و تمام ذوق و شوق من پرید (البته اینجا مشکل از گیم نبود و خودم منشا این مشکل بودم).

بنظرم توی بخش پایانی بازی با جان مارستون تیم سازنده میتونستند خیلی مانور بیشتری بدند و کارهای جذابی کنند، اما نکردند. من انتظار داشتم بعد از گذشت ۸ سال، وقتی میرم توی اسلحه فروشی بلکواتر، یکسری آیتمها و تفنگهای جدید ببینم. خب اون دوره، دورهای بود که تغییرات و کشف چیزهای تازه خیلی سریع اتفاق میافتادن و هر سال چیزهای جدیدی ساخته می شد. اما هیچی نه در اسحله فورشی نه در مغازه مربوط به خرید خوراکی اضافه نشده بود! همشون آیتمهای قبلی بودند.
همونطور که گفتم اوایل بازی واقعا خوبه، اما میتونستند همون روند جذاب رو ادامه بدند که متأسفانه ادامه ندادند. نتونستند روند و عنصر جدیدی توی اواسط و اواخر بازی خلق کنند که بازی جذابیتش رو حفظ کنه. روندها بهشدت تکراری شدند و منی که کل نقشه رو شخم زده بودم، دیگه حوصله نداشتم برم اون نیمه باقیمونده مپ رو که تازه باز شده بود رو بگردم.
نکته: تمامی تصاویر رو خودم در گیم تهیه کردم
ممنون از همراهیتون(میدونم بدترین پایان بندی رو داشتم)!