املام ضعیفه ولی نوشتنو دوست دارم، مث زندگیم!
بازیو بلد نیستم ولی دوست دارم بازی کنم. مث فوتبالم.!
مدتیه که نشخوار فکری شدید پیدا کردم.نمیزاره بخوابم،! تو گزشته غرقم میکنه،یهو سر از آینده درمیارم. ولی تو آینده جز سیاهی و تباهی چیزی نمیبینم. برمیگردم به گزشته، گزشته هم چیزی نداشت برام جز درد. نه! یه روزگار خیلی دوری منم شاد بودم میخندیدم، شاید زندگی میکردم. ولی الان، نه میتونم از حال الانم لذت ببرم، نه میتونم تلاش کنم واسه آیندم، که شاید چیزی بسازم.؟
به قول یارو بین زمین آسمون معلقم!
نمیخوام این بمونم!
میدونم راهه درست چیه. میدونم باید چکار کنم.!میدونم ولی نمیخوام.
مث این میمونه که تشنت باشه تو گرمای تابستون آب وردستت باشه ولی نخوای که بخوری.
حس میکنم از این تشنگی دارم لذت میبرم.
نع نمیخوام باور کنم که شاید منم یکی از بیماری های عجیب غریب روانی گرفتم.
شاید افسردم نه؟
نمیدونم ولی هرچی هست داره از درون نابودم میکنه!
اصن من از کی تا الان نویسنده شدم؟
اصن چرا باید بنیوسم مگه من کیم که بخوام بنویسم؟
چرا اینارو تو همون دفتر پاره گوشه اتاقم نمینویسم؟
فاز صادق هدایت گرفتم.! نمیدونم
شاید حق با اون باشه من هیچی نبودم، الانم نیستم،شاید نتونم چیزیم بسازم...
پوچ و بی معنی.
نع اینجوری نیست.! یا حداقلش اینجوری نمیمونه/
