در سکوتِ شب، وقتی همه صداها خاموش می‌شوند، یک صدا باقی می‌ماند: ضربانِ قلب.
ضربان، پیام‌رسانِ زندگی است. از همان لحظه‌ای که جنین در رحم مادر شکل می‌گیرد، این ریتم آرام و پیوسته آغاز می‌شود و تا آخرین نفس ادامه می‌یابد. حدود صد هزار بار در روز، بدون وقفه، بدون مرخصی — قلب ما می‌تپد.
اما ضربان فقط یک پدیده فیزیکی نیست؛ استعاره‌ای از زندگی است. ما به آدم‌ها می‌گوییم «قلبم برایت می‌تپد»، به لحظه‌های هیجان‌انگیز می‌گوییم «قلبم در دهانم افتاد». ضربان، زبانِ مشترکِ احساس و زیست است.
شاید درسِ بزرگ‌ترینِ ضربان همین باشد: ثبات در ادامه دادن. قلب مریض می‌شود، خسته می‌شود، اما می‌ایستد؟ هرگز. پس هر وقت احساس کردی دیگر نمی‌توانی، به این ریتم درونت گوش بسپار؛ هنوز زندگی جریان دارد، هنوز دیر نشده
