امروز قبل از بالا آمدن آفتاب پشت ابر ها، باران شدیدی میبارید. اتاقی که من در آن میخوابم در واقع جایی است به عرض دو متر و طول سه متر و نیم بطوریکه این ابعاد همواره در حال میل کردن به صفر بودند. یادداشت هایی نوشته شده با خودکار روی دیوار و چند تابلویی که با من همخوانی ندارند و همچنین تلنباری از اقسام وسیله ها که با این اوصاف مساحتی به اندازه یک تشک باقی میماند. این اتاق با اینکه پنجره ای رو به بیرون ندارد تا باران به آن بکوبد و مرا بیدار کند اما یک سقف دارد. چنانکه که با صدای افتادن قطره های باران روی سقف اتاق و همچنین صدایی که از لای در میآمد از خواب بیدار شدم مطمعن نبودم منشا صدا همان است که گفتم بلکه احتمال میدادم دوباره سر و صدای موش هایی که زیر سقف گهگاهی هم اتاقیم میشوند باشند. اما با روشی که داشتم به آن پی بردم با دست به وسیله ها ضربه زدم اگر موش ها بودند باید آن صدا بلافاصله قطع میشد اما نشد پس دریافتم که منشا صدا باران است.راستی خیلی وقت بود که اینطور با صدای کسی از خواب بیدار نشده بودم-دفعاتی که با صدای موش ها بلند شده ام را حساب نمیکنم-. تجربه خوبی بود.
حالا من خوشحال بودم از دو جهت اول آنکه موشی برای ایجاد حس بد نبود دوم بارانی بود برای یک حس خوب
در همین حین به افکارم سر و سامانی دادم و ناگاه خود را پشت پنجره خانه یافتم برای چند ثانیه حتی به حیاط رفتم و عرض حیاط را دویدم با ترس از خیس شدن و شوق به لمس باران.
-اصراری که باران در بیدار کردن من داشت به مثابه تلنگری برای آگاهی
-حس ترس و شوق زیر باران به مثابه تجربه ای برای تجربه
همه این ها باعث شد امرزوم را متفاوت شروع کنم زیر ابر هایی که پس از باران به جا مانده بود.