
پیرمرد روی صندلی چوبی کنار شومینه نشسته بود.
چشمانش را به بیرونِ پنجره دوخته بود.
برف سنگینی میبارید؛ دانههای برف، هرکدام با شکلی منحصربهفرد، میآمدند و مهمان زمین میشدند.
در ذهنش چیزی تکان خورد.
نه تصویر، نه صدا…
فقط یک حس.
همسرش عاشق برف بود؛
میگفت انسانها را صادق تر می کند.
هر وقت برف میبارید، دستش را میگرفت و با هم زیر برفها قدم میزدند.
اما حالا دیگر نبود.
سالها از رفتنش میگذشت.
شبی شبیه همین شبها بود …
در بیمارستان.
همسرش روی تخت دراز کشیده بود؛
آخرین ساعات زندگیاش را میگذراند.
برف میبارید.
مرد که دید همسرش دیگر شبیه همیشه نیست؛
بیصدا به حیاط بیمارستان رفت و مشغول کاری شد…
چند ساعت بعد، با دستهایی لرزان و بینیای سرخ از سوزِ سرما،
به پشت پنجره زد.
زن چشمهایش را باز کرد.
نگاهش به همسرش افتاد.
مرد به آدمبرفی که ساخته بود اشاره کرد و از همانجا فریاد زد:
«ببین اینو برای تو ساختم! زود خوب شو، باید بیای از نزدیک ببینیش.»
اشک در چشمهای زن حلقه زد.
نوری در چشمهایش درخشید،
لبخندی زد
و برق نگاهش برای همیشه گم شد.
رفت…
و مرد را تنها گذاشت.
و حالا، پیرمرد حتی چهرهاش را هم درست به خاطر نمیآورد.
مدتی بود چیزهایی از یادش میرفت،
اما هرگز به این شدت نبود.
نگاهش دوباره به برفها افتاد.
انگار چیزی در ذهنش گم شد…
با خود گفت:
«من به چی فکر میکردم؟
برف؟»
میدانست چیز ارزشمندی از آن برفها در خاطرش مانده،
اما حالا جایش را به مه غلیظی داده بود
که آرامآرام ذهنش را میپوشاند.
سعی میکرد تصویر همسرش را نگه دارد.
نمیخواست فراموشش کند.
اما خاطراتش مثل تکههای پازل،
یکییکی محو میشدند
و او با تمام توان، سعی در نگه داشتنشان داشت.
فکر میکرد…
و فکر میکرد…
اما حفرههای ذهنش بیشتر و عمیقتر میشدند.
او عاشق همسرش بود.
یاد مراسم خاکسپاریاش افتاد؛
هنوز هم برایش دردناک بود.
هرگز نتوانسته بود با مرگش کنار بیاید.
اشک روی گونههایش لغزید.
لحظهای بعد اما،
دستِ تاریکی همان خاطره را هم با خود برد.
دستی روی گونهاش کشید.
اشک، انگشتانش را خیس کرد.
«من برای چی گریه میکردم؟»
مطمئن بود حتما چیز مهمی بوده،
اما آن خلأ ، بیشتر و بیشتر میشد.
با تاریکی برای نگه داشتن آخرین تکههای عشقش میجنگید،
اما او
مثل گرگی وحشی،
بیرحمانه به خاطراتش چنگ میانداخت و آنها را از هم میدرید.
سعی کرد همهچیز را به یاد بیاورد؛
از تولد اولین فرزندشان
تا آخرین لحظههای عمر همسرش.
اما تاریکی به هیچکدام رحم نکرد.
همه را برد.
لحظهای بعد،
دیگر حتی نمیدانست به چه فکر میکرد.
او در این جنگ شکست خورده بود.
تاریکی تنها چیزی بود که در ذهنش مانده بود
و انگار داشت او را از درون میخورد.
دستانش را روی صورتش گذاشت.
صورتش خیس شده بود؛
نه برای خاطرهای خاص،
بلکه از شدتِ تاریکی.
ناگهان،
در میان اشکهایش،
برقی به چشمش خورد.
حلقهای نقرهایرنگ
در دست چپش میدرخشید.
اشکهایش را پاک کرد و خیره شد.
برای لحظهای،
انگار تاریکی عقب نشست.
هیچچیز حس نمیکرد.
فقط نگاهش به حلقه بود
و تلاش برای به خاطر آوردن.
اما خاطرات، با زنجیر فراموشی مهر و موم شده بودند.
رفته بودند
و قرار نبود بازگردند.
به یاد نمیآورد این حلقه برای چیست.
نمیدانست نشانِ چه کسی است.
پس همسرش که بود؟
کجا بود؟
پاسخی نداشت.
تاریکی داشت تمام وجودش را میبلعید.
ناامید شد.
میخواست خودش را به دست فراموشی بسپارد…
اما ناگهان،
انعکاس نور ماه روی برفهای نقرهای،
چشمش را گرفت.
جرقهای آرام در وجودش روشن شد.
قلبش با او حرف میزد.
احساسی آشنا در سینهاش پیچید.
دستش را روی قلبش گذاشت و با خود گفت:
«همین که این حلقه هست،
یعنی من روزی عاشق کسی بودم.
و مطمئنم قلبم فراموشش نکرده…
من هنوز عاشقشم.»
نمیدانست عاشق چه کسی.
اما قلبش گرم شد.
گرمتر از همیشه.
زنده.
درست حدس میزد.
قلبش فراموش نکرده بود.
نور در ذهنش پررنگ شد؛
آنقدر که تاریکی تاب نیاورد،
عقب نشست
و رفت.
پیرمرد لبخند آرامی زد.
گونههایش خیسِ اشک شد.
او در نبرد با تاریکی پیروز شده بود.
هرچند خاطراتش را ربوده بود،
اما اجازه نداده بود
خودش
و عشقش
به فراموشی سپرده شود.
زیر لب زمزمه میکرد:
«من هنوزم عاشقشم…»
و صدای تپش قلبی را میشنید،
که روزی
عاشقانه میزد
و حالا
دوباره زنده شده بود.
منتظر شنیدن نظراتتون هستم:)