از روزی که به این خانه آمدم،
هر روز میدیدمش.
از پشت پنجرهی کوچکِ چوبیِ اتاقم.
پنجره به منظرهای باز میشد که آرامآرام تمام دنیای من شد:
چمنزاری آرام،
دریاچهای نقرهای که گاهی قوها روی سطحش میلغزیدند،
و جنگلهایی در دوردست که تا افق کشیده شده بودند.
ساعتها پشت پنجره میایستادم.
به منظره خیره میشدم؛
انگار اگر چشم برمیداشتم، چیزی درونم فرو میریخت.

مردی هر روز به چمنزار میآمد.
کلاهی حصیری بر سر داشت
و بیوقفه میان علفها میگشت.
سرش اغلب پایین بود.
نه به اطراف نگاه میکرد،
نه به کسی.
اول کنجکاو شدم.
بعد دیگر برایم مهم نبود.
برایم شبیه بخشی از منظره شد؛
چیزی که هست، اما پرسشی با خود ندارد.
تا آن روز.
پایش به سنگی گیر کرد و از شیب تپه سر خورد.
روی زمین افتاد.
قلبم یکباره تند شد. نتوانستم بیتفاوت بمانم.
جعبهی کمکهای اولیه را برداشتم و از پلهها پایین دویدم.
وقتی رسیدم، روی زمین نشسته بود و زانویش را گرفته بود.
نزدیک شدم.
گفتم:
— حالت خوبه؟
سرش را بالا آورد.
نگاهش از صورتم گذشت،
بیآنکه مکثی کند.
گفت:
— فکر کنم یه خراش ساده ست
کنارش نشستم.
گفتم همانطور بماند.
مشغول پانسمان شدم.
پرسید:
— چطور متوجه شدی افتادم؟
گفتم:
— خونم همین جاست. از پنجره دیدم.
چیزی نگفت.
نگاهش دوباره روی زمین بود.
سؤالی که مدتها در ذهنم مانده بود،
بیاختیار از دهانم بیرون آمد:
— هر روز اینجا دنبال چی میگردی؟
مکث کرد.
بعد نفس عمیقی کشید.
گفت:
— دنبال چیزی که فکر میکردم اگر پیداش کنم،
همهچیز درست میشه.
سرم را بالا آوردم.
به صورتش نگاه کردم.
ادامه داد:
— سالها پیش، همینجا،
از دختری که دوستش داشتم خواستگاری کردم.
حلقهای بهش دادم.
قبول نکرد.
عصبانی شد…
حلقه رو پرت کرد توی همین چمنها.
دستهایم بیحرکت ماند.
دهانم خشک شده بود.
گفت:
— از اون لحظه به بعد، هر روز،
میام اینجا.
شاید پیدا بشه.
شاید بتونم برش گردونم…
یا شاید بتونم بهش بگم که من هنوز هم دوستش دارم...
حلقه روی انگشت دست چپم سنگین شد.
بیست سال پیش...
دختر نوجوانی بودم.
او از من خواستگاری کرد…
و من،
از ترس،
از ندانستن،
یا شاید از جوانی،
نه گفتم.
کاش کسی به او گفته بود...
که من،
بعد از رفتنش،
خم شدم و حلقه را از میان علفها برداشتم.
و از همان روز، با من ماند.
پانسمان را تمام کردم.
بلند شد.
تشکر کرد.
لبخند زد.
باز هم نگاهم نکرد؛
نگاهش هنوز روی زمین بود.
وقتی رفت،
مدتی همانجا نشستم.
اشک هایم امان نمی دادند...
به خانه برگشتم.
پنجره هنوز رو به همان منظره باز بود.
حلقه را نگاه کردم.
بیست سال،
هیچ کدام علاقه مان را از دست نداده بودیم.
فقط
هر دو
در سکوت
از کنار هم
رد شده بودیم.
منتظر شنیدن نظراتتون هستم:)