به حلقه خیره شدم.
انگار کسی قلبم را در مشت گرفته باشد.
نمیتوانستم نفس بکشم.
گرد تمام آن بیست سال
راه گلویم را بسته بود.
حلقه را از دستم درآوردم.
باید از خودم دورش میکردم.
درِ چوبی کلبه را باز کردم.
کمی دورخیز کردم
و پرتابش کردم.
حلقه از سراشیبی تپه به پایین پرت شد.
چشمانم را بستم.
میخواستم تمام آن بیست سال
با همین پرتاب
از ذهنم بیرون برود.
برگشتم به داخل خانه بروم،
که صدایی آمد:
— آخ… این چی بود؟
صدای او بود.
خشکم زد.
فکر میکردم رفته است.
بیدرنگ از سراشیبی پایین دویدم.
روی چمنها نشسته بود و سرش را گرفته بود.
کلاه حصیریاش کنارش افتاده بود،
و موهای خرماییاش
با هر وزش باد
به این طرف و آن طرف میرفت...

حضورم را حس کرد،
اما نگاهم نکرد.
— تو اینو پرت کردی؟
آرام گفتم:
— ببخشید… از قصد نبود.
سری تکان داد.
نیمخیز شد
و حلقه را از زمین برداشت.
چند لحظه به آن خیره ماند.
— صبر کن…
من این حلقه رو میشناسم…
حرفش ناتمام ماند.
بلند شد.
برای اولین بار به صورتم نگاه کرد.
انگار چیزی ناگهان به یادش آمده باشد،
برقی در چشمهایش دوید.
فهمیده بود.
حلقه را در دست داشت،
نیم نگاهی به آن،
نیم نگاهی به من.
روی برگرداند،
اما نفسهای بریدهاش
گریه کردنش را لو میداد.
شاید بالاخره پیدا کرده بود
آنچه را که بیست سال تمام
به دنبالش میگشت.
— باورم نمیشه…
باورم نمیشه…
رو به من ایستاد.
صدایش آرام بود.
— چقدر توی این بیست سال تغییر کردی.
زبانم بند آمده بود.
او هم تغییر کرده بود.
مردانهتر،
با جذبهتر،
و شکنندهتر.
اشک در چشمهایش حلقه زد.
— میدونی چند سال منتظرت بودم؟
میدونی چقدر دنبال این حلقه گشتم؟
میدونی چقدر…؟
صدایش از قلب شکستهای میآمد
که بیست سال تمام، جستوجو کرده بود...
سکوت کردم.
هر واکنشی هم که نشان میداد،
حق داشت.
من در حق او ظلم کرده بودم...
ناگهان لبخند محوی زد.
به حلقه در کف دستش نگاه کرد.
— خوشحالم که تمام این مدت دست تو بود.
نگاهش دوباره بالا آمد.
— این یعنی…
هنوزم برات مهمم؟
چند ثانیه سکوت کردم.
میخواستم بگویم بله،
اما ناخودآگاه گفتم:
— مگه نمیبینی… انداختمش دور؟
انگار که آب سردی روی سرش ریخته باشند.
شانههایش لرزید.
نمیخواستم اینگونه شود...
سرش را پایین انداخت.
زیر لب خودش را سرزنش میکرد...
نه میتوانستم چیزی بگویم
و نه تاب آن را داشتم که در این وضعیت ببینمش...
من زیادی بیاحساسم، نه؟
دوستش داشتم،
اما چرا با خودم و او اینگونه رفتار میکردم؟
اشکهایش را
با گوشه آستینش پاک کرد.
شبیه بچگیهایش شده بود،
همان اندازه معصوم و دوستداشتنی...
لحظهای گذشت.
قلبم داشت زبانه میکشید.
انگار میخواست حرف بزند...
برای اولین بار،
در تمام زندگی ام،
گذاشتم حرف بزند:
— بعد این همه سال، هنوزم حلقه رو نگه داشتم...
فقط به خاطر تو...
سرش را بالا آورد و به من خیره شد.
رگههایی از امید دوباره در چشمانش جان گرفت...
دست و پا شکسته گفت:
— یعنی...
هنوز... تموم نشده؟
آرام گفتم:
— هیچوقت تموم نشده بود.
حتی همون روزی که بهت گفتم نه.
پرسید:
— میخوای…؟
ادامه دادم:
— تمومش کنیم؟
سر تکان داد.
من هم.
چند لحظه در سکوت ایستادیم
و به هم خیره شدیم...
و همانجا قرارمان را گذاشتیم.
یکبار دیگر...
شبیه همان بیست سال پیش...
فقط
چمنزار،
من،
او،
و حلقه...

منتظر شنیدن نظراتتون هستم:)
پ.ن: این داستان قرار نبود ادامه داشته باشه،
ولی به لطف دوستان اندکی ادامه یافت:)