آمده بودند.
پلاکارد هایشان در دست هایشان بود.
از گرانی و اقتصاد ، شکایت داشتند .
مطالبه می کردند
نگران سفره هایی بودند که کوچک و کوچک تر می شود...
اما آمده بودند
برای آنکه ایران مان را تنها نگذارند...
برای آنکه بگویند ما همه متحدیم ،
آمدند تا به جهان اعلام کنند ایران کجاست
تا بگویند ما در مقابل اجنبی ، خون تف نمی کنیم.

و من خیره به این تصویر ماندم
لحظه ای که همه دوشادوش هم ،
کنار هم ، کتف به کتف ،
ایستاده بودند ،
برای ادای احترام و نماز بر عزیزانمان...
بر پیکر پرستار فداکار و تمام انسان های بیگناه
انگار که زمان ایستاده باشد،
آنهایی که دلشان برای وطنشان می تپد،
بغض ها در گلو ،
نفس ها حبس،
شاید خشم ، شاید اشک ،
اما با تمام آن فضا
ناگهان ، چیزی در ذهنم تکرار شد
« ایران ای سرای امید »
همان جایی که سرا و خانه ی امید است و
از خاکش ، امید زاده می شود.
به امید آنکه ایران مان
همیشه متحد بماند .
خطاب به همه هموطنانم:
روز های خوش دنیا همه ارزانی تان
آی مردم ، چه خبر از دل بارانی تان
مهربانان زمین ، آیینه داران زمان
مهر تابنده بر آن قلب چراغانی تان
قاسم صرافان
پاینده باد ایران مان:)