به گمانم آن چیزی که ایران عزیزم بیشتر از همه این روز ها نیاز داشته باشد ، امید است.
ایران من از این تجربه ها ، از این لحظه ها کم نداشته
اما هربار ، سربلند و استوار بیرون آمده
گوشه گوشه ایران عزیزم خون عزیزانم ریخته شده ،
این کشور شبیه همه جا نیست ، خاکش فرق می کند...
از گیسوی خواهرانم در موتور ایرباس ، تا دوازده روزی که بر ما تحمیل شد..
ما به امید زنده ایم و کنار هم بودن،
مشکل هم که باشد ، نیازی به دخالت بیگانه نداریم ،
بیایید شبیه همیشه ، خانواده هم بمانیم ، مشکلاتمان را با هم حل کنیم
و نگذاریم آنها که نباید از چند دستگی ما برای تجزیه ایرانمان و علیه خودمان استفاده کنند...
دست در دست هم دهیم به مهر
میهن خویش را کنیم آباد
پاینده باد سرزمینم ایران
