
یه وقتایی که با خودم تنها میشم، میفهمم چی شده.
فاصله افتاده…
بین من و خدا.
یه جوری انگار از خونهم دور افتادم.
وقتی گناه میکنی، شاید اون لحظه نفهمی چی از دست دادی…
ولی بعدش، یه جا، یه لحظه، دلت میفهمه چی شده.
دلت میفهمه دیگه اون آرامش قدیمی رو نداره.
میفهمه دیگه اون صدای بیواسطهی بین تو و خدا، کمرنگ شده…
آره… توبه هست، راه بازه…
ولی بازگشت درد داره.
نه از اون دردهایی که آدمو له میکنه،
از اون دردایی که تلخه، اما پاک میکنه.
اینکه بخوای از نو شروع کنی، همیشه آسون نیست.
باید صبر داشته باشی…
باید بعضی وقتا حال بد رو تحمل کنی…
نه اینکه چون توبه کردی، فوراً همه چی آروم شه. نه…
باید اثر کارات پاک شه، باید تو دل بسازی، باید رفتهرفته آروم شی…
مثل وقتی که یه عزیزی رو ناراحت کردی…
میخوای دلش رو دوباره بهدست بیاری…
میدونی که دوستت داره، ولی هنوز دلش شکسته…
پس صبر میکنی… مهربونتر میشی…
و امید داری که بالاخره، یه روز، دوباره باهات حرف بزنه مثل قبل.
با خدا هم همینطوره.
دورش میزنیم، اما اون دلش هنوز باهامونه.
فقط لازمه آرومآروم دوباره نزدیک بشیم.
همین نزدیکی، کمکم همه چی رو درست میکنه.
با خدا بودن یعنی سبک شدن،
یعنی نفس کشیدن با دل راحت،
یعنی لبخند از ته دل، حتی توی روزای سخت.
و دوری از خدا…
یعنی خستگی، سردرگمی، یه چیزی شبیه گم شدن.
ولی من میدونم…
هر وقت بخوام، هر وقت با دلِ واقعی صداش کنم…
خدا هنوز اونجاست.
همونقدر نزدیک… همونقدر مهربون.
---
---