ده سال پیش این کلمات رو نوشتم،
اما حالا که بهشون نگاه میکنم،
میبینم هنوز همون آدمم،
نه رشدی، نه تغییری،
فقط پیرتر و پژمردهتر شدهام.
یه چیزی توی من مرده،
اما من هنوز زندهام،
زندهای که هر روز از درون میسوزه.
میخوام فریاد بزنم،
فریادی که دیوارها و آسمانها رو بلرزونه،
اما صدایم تو قفسی گیر کرده،
قفسی ساخته شده از گذشته،
از آرزوهایی که هیچوقت رنگ واقعیت نگرفتند.
من از خودم خستهام،
خسته از اینکه هنوز همون نقطهام،
نقطه صفر،
نقطهای که سالهاست میشناسمش،
اما هیچوقت راه خروج ازش رو پیدا نکردم.
یه نقطه لعنتی که هر بار میخوام فرار کنم،
برمیگردم سر همون نقطه،
اما این بار فرق داره،
این بار میخوام فریاد بزنم،
میخوام خودم رو از زنجیرها رها کنم.
حتی اگر همه بهم بخندن،
حتی اگر دوباره زمین بخورم،
باز هم بلند میشم،
چون دیگه خستهام از این زندگی بیحرکت،
از این درجا زدن لعنتی.