
نوشتن همیشه با واژه شروع نمیشه،
گاهی با یک سکوت، یک بغض، یک خلأ...
گاهی ذهنم ساکت میمونه، حتی وقتی قلبم پر از حرف باشه...
انگار کلمات قهر کردن. توی ذهن رژه میرن، ولی لب باز نمیکنن.
یه حس گنگ، یه ابر خاکستری که روی تخیل نشسته و نمیذاره نور بزنه.
همهچی مبهمه؛ نه تصویر میاد، نه داستان، نه حتی یه جملهی درستوحسابی.
نه که تلاش نکنی؛ اتفاقاً میخوای، زور میزنی، اما ذهنم انگار در مه گم شده...
ولی یه چیز رو میدونم:
درست وسط این سکوت، یه جرقه کافیه؛
یه واژه، یه جمله، یه تلنگر...
تا شعلهی تخیل دوباره روشن شه و واژهها بریزن روی کاغذ.
من فقط منتظر اون لحظهام.
لحظهای که دوباره شعلهور میشم
و شروع میکنم به نوشتن...
مینویسم و غرق میشم؛
زمان از دستم میره، ساعتها میگذره
اما برای من، فقط چند دقیقه گذشته...
اون لحظه، طعمِ واقعی لذت رو میچشم.
چون میدونم کاری کردم که ارزش داشته،
چون نوشتم... و نوشتم از دل.
چون نوشتن یعنی زنده بودن...