
زندگی گاهی مثل جادهای پر از پیچ و خم است؛
لحظههایی که گم میشوی، شک میکنی و از خودت میپرسی آیا میتوانی ادامه دهی؟
این نوشته، صدای من است در چنین روزهایی؛
حقیقتی خام و بیپرده، بدون هیچ نقاب و تظاهر.
گاهی به خودم نگاه میکنم و میبینم فقط سایهای از آن کسی هستم که باید باشم.
نه نزدیکش، نه حتی شبیهش.
بارها شروع کردم و بارها نیمهراه جا زدم.
میخواستم نویسنده باشم، نه برای شهرت یا تایید دیگران،
فقط برای اینکه بتوانم بگویم:
«این منم، با همه درد، شکست و امیدهایش.»
اما امروز، نمیدانم چگونه شروع کنم؛
کلمات قهر کردهاند و ذهنم تار و مبهم است.
بغضی در گلوی من مانده، اما اشکی نمیآید.
با خودم میجنگم؛ صدایی درونم مدام میگوید:
«تو نمیتوانی، توانش را نداری.»
اما در دل تاریکی، نوری هنوز زنده است؛
میگوید: «تو فقط یکبار زندگی میکنی، حق داری تلاش کنی،
حتی اگر همه بخندند، حتی اگر هزار بار سقوط کنی.»
من شاید هیچ نیستم،
اما نمیخواهم هیچ باقی بمانم.
نمیخواهم روزی به خودم نگاه کنم و بگویم هیچ تلاشی نکردم.
میخواهم بجنگم، بنویسم، بسازم.
شاید اکنون کند باشم و ندانم چطور، اما هنوز امید دارم.
و این، آغاز راه من است.
زندگی با همه سختیهایش ادامه دارد و من هم باید ادامه دهم.
شاید فردا هنوز دردم باشد و ترسم سر جای خود باقی بماند،
اما این بار فرق میکند؛
این بار من ایستادهام و آمادهام برای شروعی دوباره.