سالهاست تو زندگی میدَوم، اما همیشه حس میکنم دارم دور خودم میچرخم.
مثل یه پرگار، هر طرف که میرم، آخرش برمیگردم به همون نقطهی اول.
کارگری کردم، تو شرکت و کارخونه بودم، اما تهش همیشه یه حس خالی ته دلم مونده:
این زندگی من نیست...
خستهام.
از اینکه فقط کار کنم، فقط زنده بمونم.
از اینکه برای چندرغاز زیر دست آدمایی باشم که یه لحظه درکم نمیکنن.
از اینکه هنری ندارم، از اینکه فکر میکنم «دیگه دیر شده»...
اما یه چیزی توی دلم نمیذاره بیخیال شم.
یه صدا که میگه:
تو خلق شدی برای بیشتر از این. برای اینکه آقای خودت باشی. برای اینکه راه خودتو بسازی.
نمیخوام مثل گذشته تصمیم بگیرم.
نمیخوام دوباره درجا بزنم.
میخوام کاری کنم که توش خودم باشم، راه خودم، دنیا و نگاه خودم.
نمیدونم از کجا شروع کنم.
ولی اینو میدونم: شروع کردم.
همین الان، با همین نوشتن، با همین درد،
دارم راهی میسازم که شاید فردا کسی مثل من بتونه ازش عبور کنه...