جهانی غیر عادی با انسانهای خیلی ساده در روزهای با پایینترین حد از معمولیت؛
عجیب آنست که تا این حد به نظرهایمان ساده میآید ولی پر از هزارتوهای بی پایانیست که در آن گم شدهایم.
قرار است امروز روایتی کنیم از چیزهای پیش و پا افتادهای که ما را نه تنها به هم نزدیک نکرد بلکه ما را فرسنگها از هم دور کرد دوری که گاه خوش آیند بود برای ما گاه دردناک؛زندگیهای مان را پر از دخالت و قضاوت کرده و خود گوشی با سکوت معنا داری به نظاره ما نشسته است،خارج از همه معایبی که داشت خوبیهایی هم داشت و خالی از لطف نبود کاری کرد حقایق هیچ وقت پنهان نماند ولی عوضش خود حقیقی ما را پنهان کرد در گوشیای از این کره خاکی نفس میکشم و بی شک نفس کشیدن در این نقطه برای من تنها که نه برای خیلی از ما سخت است من در جایی خواستم #روایتگرباشم که تکنولوژی در آن سمیست مهلک و کشنده که کودکانی برای نداشتنش به نفس کشیدن پایان میدهند.
من هیچ وقت منکر نخواهم شد که تکنولوژی هدفی جز راحتی بشر ندارد ولی در این روزها با کمی خلوت و اندیشیدن میشود درک کرد که تکنولوژی برای عدهای اندکی خیر بود است و در مقابل انسانهای بی شماری بودهاند که با پیشرفت علم و تکنولوژی ضربههای سختی به پیکر نیم جانشان وارد شده است در این روزهای کمتر معمولی به جای در نظر گرفتن تشویقی برای اثبات خوب بودن ابزارهای علم بیاییم دلهایمان رو به هم نزدیکتر کنیم آینده تکنولوژی با روند فعلی بشر چیزی جز فنا شدن نیست فن آوری آمد که رنگ و بوی راحتی و آرامش را برای همهی ما به ارمغان بیاورد اما دوست من ما هر ثانیه که میگذرد از هم دورتر خواهیم شد من آرزوی جز زندگی زیبا ندارم و بی درنگ از ذهنم میگذرد که همهی ما آرزوی مشترکی داریم اما چه شد که ارزوهایمان به یک رویای غیر قابل باور تابیر شد.
در افکارم حرفها و جملههای بی پایانی میجوشد و باعث خارج شدن از مسیر روایتم شده است دردی بود از دردهای دل خیلی از ما؛فکر نکردم و ننوشتم برای جایزههای خوش رنگ و لاب زیرا نوشتن رویاهایم آرزوی دیرینهایست برای آنچه که متوانست باشد ولی امروز خوابش هم یک رویاست!
#روایتگرباش