چند لحظه با دستهای گرفته شده همراه میشوی میرسی به عشق بی پایان دختر و پسر تازه نامزد شده یا مادری که با تمام قلبش کودکی را به تماشای خیابان آورده .انسانها باید عاشق باشند درست مثل سادگی های اولین نگاه .گوشه ی چادر مادر همان جایی است که در کودکی امن گاه است و میتوانی آنرا با چنگ بگیری و جلوی شکلات فروشی ها آنرا بکشی .آسفالت خیابانها همان هایی هستند که از دیدنه انسانها سیر نمی شنوند .درخت خیابانها همیشه برای همه وقت دارند تا در آفتاب سوزان تابستان پناهگاهه گپ دو دوسته دبستانی باشند که عمری از دوستیه آنها گذشته اما در هیاهوی زمان یکدیگر را گم کرده اند . به نظر میرسد اسم خیابانها اشتباه شده است ، آنها گذرگاه من وبقییه هستند .
حال خیابانها دست خودشان نیست ،بعضی از آنها شلوغ و ترافیک و بعضی دیگر آرام و خلوت .حال کوه زیباتر است یا خیابان ؟خیابان تمامه نوع انسانها و قدم هایشان را میشناسند .جنس خیابانها ظریف است و راحت میتوانی بروی و آنجا قدم بزنی اما کوه میگوید یا باید قوی باشی یا باید غلت بخوری و زخم شوی. خیابانها با کوچه ها و خانه ها ، انسانها را میان خود جا داده اند و حتی در مقابل سردی و گرمی لب به شکایت نگوشوده اند.آه چه بی تاب خیابانها شده ام با کوله پشتی آبی رنگو در خیالم باز هم در آن شهر غریب در رفت و آمد هستم.یعنی آن خیابانها از قدم هایم غربتم را حدس زده بودند؟نمیدانم شاید قدم هایم صدای پایه غریبه ها را داشت .بس نیست از خیابانها باز هم بگویم؟!؟
