این ور خط شمارش تعداد پت ها ایستاده ام ˓دستم را به منطقه تی صورتم نزدیک میکنم و عینکم را عقب تر میچسبانم به صورتم .حسنقلی هیچ توجهی به زوم کردن من نمیکند .از صبح های آفتاب نزده که پا روی پله های سرویس کارخانه میگذارد به هیچ کس نگاه نمیکند .کل بچه های کارخانه کنجکاو این هستند که همکار جدیدشان کیست اما او به خودش قول داده ˓گول نگاه های مارا نخورد و خودش را بما نشناساند .من باید داستان اورا کشف میکردم . امروز شیطان دستش را روی شانه من قرار داده و میگوید حدس زدن هایت را شروع کن .حسنقلی فارق التحصیل رشته مدیریت در مقطع کارشناسی ارشد که توی همین گیر وویر های انقلاب کویید 19 شغل با اسم ورسمش را از دست داده و توی کانال رایگان استخدام آگهی را پیدا کرده و گفته جایی میرم که همیشه برایم کار باشدو کسی مرا نشناسد.نام خودش را گذاشت کارگر ساده تا صبح ها که از خواب پا میشود بداند کار برایش زیاد است.حالا که انقد توی فکر بود و کارش از ریل و روال عادی استخدام گذشته بود او یک مرگش هست.تو این خرداد گرم او که ماسک را تا دم چشمانش کشیده حتما گلویش بمانند سیمان خشک شده و حرف زدنش صدا ندارد.شاید هم مثل یک تبهکار برای درهای پت اون ور سالن نقشه میکشد که دوهزارتایش را درون کیسه زباله خالی کند و ببرد بگذارد روی میز مدیر شرکت پسماندهای شهری و بگوید برای مادرش یک ویلچر بدهید تا مادرش را راحتر جابه جا کند.گرمه کاره اما صدای آهایش بلند است.این داستان الکی را من برای کسی که یک هفته است آمده وحرف نمیزند ساختم .درستش اینه که من با این داستانم بزنم به شونه شیطان وبروم به کارهایم برسم.
