بایست.
ثانیه‌ای از حرکت دست‌کشیدن، عیب نیست.
آن‌قدر در تکاپو بوده‌ایم که دستمان به نوشتن سُر نمی‌خورَد؛ منظور از لفظِ زیبنده‌ی «ما»، من و دیگری نبود؛ من بودم و خودِ دیگرم.
آنی که شیفته‌ی پرواز است و دیگری که بازدارنده؛ مانند وزنه‌ای عمل می‌کند؛ سخت، خودخواه، بی‌غیرت.
هر دومان سوار بر ماشینی، گاه‌و‌بی‌گاه به یکدیگر نوبت می‌دادیم بنشینیم پشت فرمان.
بارِ آخر او که راننده بود، فندک زدم زیرِ سیگاری تا خون برسانم به مغزم. گفتم:
«توافق؟ موافقی با توافقی اَبَدی؛ که بِماند به باقی، تا روزگارِ آتی؟»
پرسید:«چه توافقی؟»
گفتم:«نباش. نباش تا سبک کنی این تَن‌رو!
نباش تا نَظیف کنی نِفرت از بَطنش، تا نجیب کنی مَسیرِ بَختش.
راستی، زدم حَرف از بَخت؟
بختِ این بَدبَخت دست کیست؟ تو؟ یا خدای عالی؟»
ایستاد.
برگشتم سمتش تا ببینم که چرا.
متوجه شدم نیست.
خاکستر از سیگارم چکید؛ صدایی به گوشم رسید،
زمزمه کرد:
«بنشین، بنشین و بیُفت به حرکت؛ هرگز نایست. هرگز سَرَت را خم نکن تا غرق شوی در انگاره‌ای. هرگز نایست. هرگز باور نکن نجوایی زاییده از خیالی، که شیرین می‌خوانَد از عشق، از کامیابی در وَضع.
بودنم مساعد نبود؛ پس بارِ نیستی‌ام برای تو.
بِران. این فرمان هم مال تو. بران که آرزومندم در این راه طولانی، برخلافِ من، دَرآیی از دردِ بی‌خبری. واقف شوی در زندگی؛ قرار است به شعار تلاش و استمرار برای امکانِ ناممکن، و یا شعار پذیرشِ تقدیر و رهایی.»
لحظه‌ای سوخت دستم.
جاده را دیدم و آدم‌ها را.
خودم بودم و،
خودم.
