✱

من عطرِ تنِ او را نمی‌دانم؛

اوقاتِ دلتنگی، اما، هوس می‌کنم تصویرش را بسازم. تصویرِ احساسی که در تقابل با رایحه‌ی وجودش ادراک می‌کنم.

و همین حس، توانم می‌دهد تا بهترین زبان را برای بیانِ نگاهم گزینش کنم.

نقشِ زندگی را می‌کشم، عشق را می‌نویسم، انفراد را می‌خوانم؛

اگر درباره‌ی او باشد، عودِ دست‌ساز با عطرِ چوبِ صندل روشن می‌کنم.

مواقعی هم پیش می‌آید که سَبْک از دست می‌رود و یا دستخوشِ تغییر می‌شود؛ درون‌مایه اما تحتِ هر شرایطی حفظ می‌شود.

هسته‌ی وجودِ هر بشری، حتی اگر اسمی به دنبالش نباشد، نوعی احساس است.

تا به همین لحظه، همچنان نمی‌توانم با قطعیت برای نقشِ سرنوشت در این‌ میان گمانی داشته باشم؛ با این حال، در آخر اطمینان دارم،

تو، من،

و او،

هرچه که اکنون هستیم،

اقتباسی‌ست بی‌چون‌وچرا از محبوب‌ها و منفورهای زندگی‌هامان.

هرکدام تمامِ عمر بارِ سنگینی را حمل می‌کنیم که وزنِ آن‌، به لطفِ محرک‌های قابل‌توجهی‌ست که در روزی مشخص، در لحظه‌ای مشخص،

ما را به سمتی تمایل داده‌اند که آن هنگام، خواستن یا نخواستنشان، دستِ خودمان نبود.

ما در هر دَم از حیات،

دچار هستیم.

دچارِ امراضی که نام آن‌ها را «خواست» گذاشته‌ایم؛

خواستِ رهایی از غم، خواستِ غلبه بر مشکلات، خواستِ اثر بر جای گذاشتن، خواستِ وصال، و یا بالعکسِ آن.

حال، از میانِ این‌ها، ممکن است رسالت زاییده شود؛

امکان حکم می‌کند شاهدِ زایشِ آن در طولِ سپری شدنِ روزها باشیم.

احتمالاً در مقطعی، شاهدِ مرگش باشیم.

و حتی گاهی، فقط با مرگِ ماست که ناپدید می‌شود.

تنها یک حالت، تحتِ هر شرایطی، یکسان می‌ماند؛

اِدمانِ انسان بر خاصیتِ رویاپردازی،

امانِ من و تو نمی‌دهد که تا لحظه‌ی تحققِ هدف، به آن وفادار بمانیم.

رویا، محرکی‌ست برای طمع در خواستن‌ها؛ هرچه نزدیک‌تر شویم، عظیم‌تر می‌خواهیم.

و طمع،

نویسنده‌ی وجه‌های مختلفی از ماست که ممکن است روزی متولد شوند.

شاید هم از قبل جایی در گوشه‌کناری، تهِ دلمان خفته باشند.

روزی، با تلنگری،

بیدار شوند.

که می‌تواند رایحه‌ی چوب و از نوعِ صندل باشد.

خدا می‌داند؛

آن روز،

می‌تواند امروز باشد.