فکر میکردم تلاشِ بیشتر مساوی با ضمانتِ بیشترِ ولی من به یه چیزی بی توجهی می کردم؛
به اینکه مبهم بودنِ آینده مشغولِ بلعیدنِ منِ و اما من ...
من در حال گم کردنِ خودمم.
الان نمیدونم واقعا تلاش های کوچیکم منو تا کجا رسوندن و
تلاش های اثربخشی که میتونستم در حق خودم انجامشون بدم رو حروم چیا کردم اما
اینو رو مغزم حک کردم که توقعِ من از زندگی، انتظاریِ که من از خودم دارم.
گاهی برگ برنده ی تو در مقابل تاریکی فقط یه کبریتِ اما شرافتمندانه تر اینِ که چند ثانیه ساکن روشنایی باشی.
YAnis