بدترین چیز درباره ی فکر به خودکشی اینِ که
همین حین که با چیز های موردعلاقت احاطه شدی، حس میکنی
تنها کاری که میتونی انجام بدی خداحافظی کردن باهاشونِ،
با تمام چیز هایی که دیگه نمیتونن کمکت کنن این فکر رو شکست بدی
اما من همه ی این حق السکوت های به دردنخورو هنوزم دوست دارم.
تشکرِ من از آنِ همه ی اون چیز هاییِ که منو از خفه شدن نجات دادن
و همین هم باعث میشه بیشتر دلتنگم کنن.
زندگی تعلل بین دوراهی هاست؛
خوب، بد
اشتباه، درست
و من گیجم که داشتنِ یه وصیت نامه ی طولانی درستِ
یا یک نامه ی خودکشی زیبا.
ثروت بسازم برای تقدیم کردن یا محو بشم بدون داشتنِ لحظه ای ادعا.
من حامی راستیم
اینو از لحن پر از شکم میفهمی.
من فهمیدم هرگز حقیقت نمیتونه تو یه پوشه باشه
و حتی بر گروهی نازل بشه،
پوشه ی مدارک همشون دست یافتنی و قابل دسترسن
و من به تفکراتم اتکا کردم
چون چیزی که از ذهن میاد به حقیقت نزدیک ترِ.
شاید من قربانی خودم باشم ولی نمیتونی بهم بگی عزت نفسی برام نمونده.
چون نمیخوام بزارم تو دروغ دست و پا بزنم یعنی من تو آغوش خودمم اما اینو ممکنِ همه نبینن.
سخته حتی خودمم قبولش کنم اما
اینا افسردگی نیستن اینا مقاومت در برابر فریب خوردگین.
YAnis
