قتل گاه وجود

پیشنهاد میکنم که قبل از خواندن این پست

پست سر گذشت یک ضد قهرمان ۲ را بخوانید

پیش نویس های زیادی رو باز کردم

تا بلکه کمی از نصف دیگرم رو به یاد بیارم

پوچی

سعی کردم این چند ماه رو به کل همه چیز رو کنار بذارم

باید سقوط میکردم که همه چیز رو از دست بدم

وقتی که نگهبان من را پیدا کرد مانند قوطی کهنه خالی نوشابه بر روی انبوهی از قوطی های دیگر افتاده بودم

بی رمق و بی جان

بی هدف و بی نشان

سعی می‌کردم او را درگیر ماجرایم نکنم

اما باز هم به سویم آمد

باز هم تسکین ده قلبم گشت

افسوس که مجبورم با سرود سرنوشت همخوانی کنم

یا به قول شاعر

مجبورم به ساز قلم نویسنده داستانم برقصم

آن روزی که چشمانم را باز کردم

نور با شدت بسیاری به سوی چشمانم تاخت

از درد چند لحظه ای چشمانم را محکم بستم

بوی گندیدگی به مشامم میرسید

منشا آن را پیدا نمی کردم

چقدر سردم بود

چشمانم آرام باز کردم

با صحنه ای که مواجه شدم نفس در سینه هایم قفل ساخت

چاه پر بود از آدم هایی مانند خودم

با لباس هایی مختلف

من مرده بودم؟

پهلویم هنوز از درد خنجر آن مرد شکارچی درد میکرد

خون همچو یک ارتش قدرتمند لباس سفیدم را فتح میکرد

چند روز بود که آنجا بودم؟

مجبور بودم با سرنوشت همراهی کنم

اگر بلایی بر سر شاعر و نگهبان آمده باشد هیچگاه خودم را نخواهم بخشید

دست بر روی سینه ام کشیدم

به جای دو قلب یک قلب داشتم

فقط یک قلب

در خودم جمع شدم

جلوی اشک هایم سدی مستحکم ساخته بودم

در درونم گریه کردم

درون آدم را کسی نمی‌تواند ببیند و بفهمد

سنگ های دیواره چاه همانند نیزه در تنم فرو می رفتند

اهمیت نداشت

کلافی از نخ بر روی سرم افتاد

سرم را بلند کردم

آسمان پر ستاره شب را دیدم و یک سری که با چشمانش به من نگاه میکرد

چه زود شب شد

گویا همین یک دقیقه پیش خورشید در آسمان بدون ابر میتپید

بی اختیار طناب را گرفتم

به دور خودم بستم

سر محو شد و طناب شروع به بالا رفتن کرد

با هر کشیدگی به بالا درد خنجر بیشتر بی امانم میکرد

لبه چاه را گرفتم

دستی دستانم را گرفت و مرا بیرون کشید

از آن سرما

میخواستم همه چیز را فراموش کنم

همه کس را از یاد ببرم

دوباره شروع کنم

اما...اما او هر کی بود نذاشت

ردایش در تاریکی شب به رقص در آمده بود

چهره اش را با دستمالی پوشانده بود

بی رمق چشمانم را بستم

دیگر خونی در‌تنم باقی نمانده بود

زمان مرگ

چقدر دانه های شن سریع زمان را حساب می‌کردند

دنیا اطرافم در حال محو شدن بود

سیلی محکمی حواسم را سر جایش آورد

گویا روحم را به داخل بدنم هل داده باشند

چشمانم را گشودم

باور نمی کردم

نگهبان

آن همه راه را به خاطر من آمده بود

صورتش در آفتاب های سوزان بیابان سرخ شده بود

با اخم و وجودی سرشار از خشم و محبت شروع به فریاد زدن بر سرم کرد

فقط نگاهش میکردم

چقدر هنگام عصبانیت زیبا تر میشد

سیلی دیگری در گوشم نشست

سکوت کرده بودم و با بغض نگاهش میکردم

تقصیر من نبود

سرنوشت دستانم را بسته بود

باید او را در شهر تنها می‌گذشتم

و گرنه زنده نمی ماند

خشم جایش را به گریه داد

در آغوش گرفتمش

حالا دو قلب داشتم

قلبم از شادی سر از پا نمی شناخت و ذوق زده از حضور قلب او بود

او از بیرون اشک می‌ریخت و من از درون اشک می‌ریختم

چقدر دلم برایش تنگ شده بود

خودش را از من جدا کرد

با نگرانی به لباس غرق خونم نگاه کرد

لبخندی بی رمق زدم

گفتم:

_حالا در آغوش تو با آرامش میمیرم

توجه نکرد

پارچه ای از ردایش را برید و دور کمرم پیچید

گفت:

_این جلوی خون ریزیت رو میگیره

اهمیت ندادم

گفتم:

-چند روزه که من اون تو ام؟

گفت:

_چندین ماه

ادامه دارد.....

پ.ن:منبع عکس وقتی فیلتر بشه

پستا پر میشه از عکسایی که حرفای دیگری در دلشان جای داده