
درود بی کران بر دوستان و همراهان همیشگی
فرد گمنامی هستم که با شاعری به نام ناشناس بن غریب همسفر گشته ام
من را به نام های بسیاری میشناسن
درک
دریک
دراک
ممد(زیاد مشهور نیست)?
محمد(مشهور نیست)?
پارسا(زیاد نه)?
پارسادو
محمد پارسا
فرد گمنام
اما خب از نام فرد گمنام بیشتر لذت بردم?
خلاصه که در این بیابان سرد
باید با یکدیگر بسازیم و بسوزیم
چه کسی میداند که ماموریت من و او کی و کجا به پایان می رسد
کی وقتش برسه که بعد از ماموریت سرمان را راحت روی زمین بگذاریم و منتظر آغوش گرم مرگ شویم
تا بدن هایمان غذای موجودات خاکی شود
گویا بعد از ان کاری در این دنیا نداریم
پس راحت رفتنی هستیم
رفتنی که شاید یک نفر هدفش زندگی کردن است به مذاقش خوش نیاید
زندگی درست است که باارزش است
اما زندگی در آن سوی دنیا باارزش تر است
گویا این زندگی فقط برای جمع کردن توشه راه پر پیچ و خم ماست
اما ترک کردن سخت است اما آن را میخواهیم
مانند در آغوش گرفتن کاکتوسی که اگر رهایش کنیم در دره زیر پایمان ناپدید خواهیم گشت
تیغ در قلب ، دست ها و صورت فرو می رود
اما رهایش نمی کنی
?❤?
نکته:
لایک آمپول نیست که بترسی ازش
???
بدرود