خسته بود.
او، که شاید اکنون بودی و بودگاریاش به خاطرات کهنه و مندرسش گره خورده،
خسته و شاید به بیان دقیقتر فرسوده بود.
بار هستی خویش را هر روز و بلکه هر لحظه، تنها بر دوشِ افتاده و پشتِ خمیدهی خود، حمل میکرد.
آدمی، جایی در محل تلاقیِ مزمنِ آنچه از بودن میخواهد و آنچه زیستن بر او - به اجباری بیرحمانه - روا داشته میشود، پی میبرد به رنجی ناگزیر که به امانتی میماند: گردن گرفته نشده و واپسزده شده از هر کس و هر چیز. گویی این رنج جز بر گُردهی کسی جز او سوار نتواند شد و هم اوست که میبایست مُرافعِ عطشِ رنج و میل لانهگزیدنِ او در وجود خویش باشد.
در این میان، آدمی یا میتواند سر از این پذیرایی باز زند و سنگینی وزنهی زندگی را بر خود کمرشکن بیابد و با از میان بردن خود به همهچیز خاتمه دهد.
یا شاید رنج را به شکلی، به دست پینهبستهی فراموشی بسپارد؛ نه انگار فراموشی رَمَق جای دادن چنین چیزی در خود نداشته و نخواهد داشت.
اما راهی دیگر، بایسته و شایستهی زندگیِ رو به کمالِ آدمیزاده است. برخاستن و در پسِ پردهی ابهامی آغشته به تردید و مملو از ترس، دست جسارت بر زانوان تجربه گذاردن و از بسترِ غفلتِ خویش که عمرش به هزارهای میرسد برون آمدن و قدم در راه گذاشتن و دست دوستی بر شانهی رنج مقدس وجود نهادن.