ویرگول
ورودثبت نام
Dr.FaezeKhanlarzade
Dr.FaezeKhanlarzadeدکتر فائزه خانلرزاده روانشناس, علاقمند به نوشتن, سخنرانی, کارهای بزرگ, انقلاب, نقد و به چالش کشیدن باورهای پذیرفته شده.
Dr.FaezeKhanlarzade
Dr.FaezeKhanlarzade
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

گفتگو در جامعه ی سرکوب شده


همیشه می گفتم همه ی مشکلات دنیا با گفتگو حل می شود.

البته به غیر از بیماری و مشکلات جسمی و بلایای طبیعی…

پس حالا با کمی احتیاط می گویم

بیشتر مشکلات دنیا با گفتگو حل می شود.

یعنی هر مساله ای که به انسان و روابط مربوط می شود.

ما نیاز داریم در هر رابطه ای دیده شویم.

در هر نقشی که باشیم نیاز داریم حرف هایمان شنیده شود.

اتفاقی که ظاهرا ساده است ولی  معمولا نمی افتد.

به چند نمونه مکالمه ی روزمره توجه کنید:

“من از رنگ صورتی خوشم نمیاد، اصلا بهم نمیاد”

“اووه برعکس! من عاشق صورتی هستم”

“من واقعا عاشقش هستم و بدون او نمی تونم زندگی کنم”.

“می تونی! مطمئن باش، تو باید خوشحال باشی که الان گذاشت رفت، نه بعد از چند سال زندگی…”

“من خیلی دلم می خواد تعطیلات از خونه برم بیرون، عاشق کوهنوردی هستم”

“وای من متنفرم! فقط دلم می خواد تعطیلات توی خونه بخوابم”

ببینید اینجا کلمات رد و بدل می شوند، ولی گفتگو انجام نمی شود.

چون ارتباطی شکل نمی گیرد.

کسی به حرف طرف مقابل خود گوش نمی کند، هر کس دارد فقط در مورد خودش صحبت می کند.

در این نوع مکالمه ها کسی درک نمی شود.

اتفاقی که افتاده این است:

صحبت کردن تلاشی بی فایده است برای اثبات “من”.

در جامعه ای که هویت ها به شدت انکار و سرکوب شده اند. “من” ها فریاد می زنند و شنیده نمی شوند.

هر کس به دنبال این است که خودش را به دیگری اثبات کند.

در مورد خودش صحبت کند به این امید که وجودش برای کسی جالب توجه باشد.

این ها گفتگو نیستند.

پشت این واژه ها تنها این مفهوم است که دارد تکرار می شود:

به نگاه کن!

من هستم!

دکتر فائزه خانلرزاده روانشناس

گفتگو
۱۶
۲
Dr.FaezeKhanlarzade
Dr.FaezeKhanlarzade
دکتر فائزه خانلرزاده روانشناس, علاقمند به نوشتن, سخنرانی, کارهای بزرگ, انقلاب, نقد و به چالش کشیدن باورهای پذیرفته شده.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید