
همیشه می گفتم همه ی مشکلات دنیا با گفتگو حل می شود.
البته به غیر از بیماری و مشکلات جسمی و بلایای طبیعی…
پس حالا با کمی احتیاط می گویم
یعنی هر مساله ای که به انسان و روابط مربوط می شود.
ما نیاز داریم در هر رابطه ای دیده شویم.
در هر نقشی که باشیم نیاز داریم حرف هایمان شنیده شود.
اتفاقی که ظاهرا ساده است ولی معمولا نمی افتد.
“من از رنگ صورتی خوشم نمیاد، اصلا بهم نمیاد”
“اووه برعکس! من عاشق صورتی هستم”
“من واقعا عاشقش هستم و بدون او نمی تونم زندگی کنم”.
“می تونی! مطمئن باش، تو باید خوشحال باشی که الان گذاشت رفت، نه بعد از چند سال زندگی…”
“من خیلی دلم می خواد تعطیلات از خونه برم بیرون، عاشق کوهنوردی هستم”
“وای من متنفرم! فقط دلم می خواد تعطیلات توی خونه بخوابم”
چون ارتباطی شکل نمی گیرد.
کسی به حرف طرف مقابل خود گوش نمی کند، هر کس دارد فقط در مورد خودش صحبت می کند.
در این نوع مکالمه ها کسی درک نمی شود.
اتفاقی که افتاده این است:
در جامعه ای که هویت ها به شدت انکار و سرکوب شده اند. “من” ها فریاد می زنند و شنیده نمی شوند.
در مورد خودش صحبت کند به این امید که وجودش برای کسی جالب توجه باشد.
پشت این واژه ها تنها این مفهوم است که دارد تکرار می شود: