
یک تصور احتمالی این است که مادر کنار افراد مهربان به آرامش می رسیم. بودن در کنار کسانی که هیچ وقت عصبانی نمی شوند و همیشه همه چیز را قبول دارند، این شاید شرایط ایده آلی به نظر آید.
ولی در حقیقت اینطور نیست.
ما به طور طبیعی توقع نداریم یک نفر همیشه با همه و حتی با خود ما مهربان باشد. چون خیلی وقت ها نیاز است دیگری از چیزی عصبانی شود، بهش بر بخورد، اعتراض یا حتی قهر کند!
ما نیاز داریم امواج دنیای اطراف مان بالا و پایین شود، یکسانی و یکنواختی هر انسانی را خسته می کند.
کسی که همیشه خوب است و از رفتارهای بد ما و دیگران اراحت نمی شود،
این نوع اشخاص برخلاف همه تلاشی که برای راضی نگه داشتن اطرافیان انجام می دهند،
نمی توانند آرامش را به زندگی کسی هدیه کنند.
اگر قصد دارید کسی را برای مدتی طولانی برای زندگی خود انتخاب کنید، او باید از نظر شما یک انسان معمولی باشد!
رفتار و واکنش او به رویدادها از نظر شما طبیعی بوده، شگفت زده تان نکند.
او باید به موقع عصبانی شود، اعتراض کند و به موقع مهربان باشد.
او باید بدون نگرانی احساسات واقعی اش را نشان بدهد.