
“ریچارد لین”
رسانه ها بیشترین اثر را بر ذهن ما دارند، چون بر خلاف شعر و کتاب تصویری هستند. اریک برن روانشناس بزرگ تلویزیون را به ” Script” یا ” متن مقدس” تشبیه کرده است، به این دلیل که اثری که بر نگرش ما می گذارد تقریبا قابل تغییر نیست.
این رسانه می تواند احمقانه ترین و دور از عقل ترین واقعیت ها را به مردم بقبولاند. یک نمونه ی روشن آن اطلاع رسانی مربوط به کروناست. ویروسی که همه ی ما می دانستیم این توانایی را دارد که دنیا را به طور موقت فلج کند.
تلویزیون هر روز تکرار می کرد که افراد سالم نیازی به ماسک زدن ندارند، توصیه ای که هر کس با هر سطح سواد و دانشی می تواند تشخیص دهد اشتباه است، به چند دلیل:
کارشناسان تلویزیون ساعت ها در مورد استرس و سیستم ایمنی صحبت های غیرکارشناسانه کرده، مردم را گمراه کردند. آنها اصرار داشتند مردم را به آرامش دعوت کنند و این آرامش را شرط سلامتی می دانستند.
بشر پیش از این نیز با بیماری مواجه شده بود و دانشمندان و پژوهشگران در زمینه های مختلف، از جمله تشخیص بیماری، درمان و همچنین نحوه ی اطلاع رسانی موثر کار کردند.
زمانی که مردم با خطری مانند بیماری واگیردار مواجه می شوند، بهترین راه پیشگیری از ابتلا، ترساندن مردم است. ترس به مردم این امکان را می دهد تا توصیه های پزشکان را جدی بگیرند.
در این چند ماه به ندرت مطلبی با محتوای تشویق مردم به ترس از کرونا دیدم و چند بار که خودم در این زمینه نوشتم، با انتقاد روبرو شدم که چرا ترس؟
ترس تنها احساسی است که مردم را وادار می کند از خودشان محافظت کنند.
همه ی خبرهای بد مربوط به کشورهای دیگر به ویژه امریکا بود. این تفاوت رفتار ویروس در اینجا و آنجا چیزی است که عقل نباید قبول کند، ولی وقتی تلویزیون تکرار کند، مردم این دروغ خوشایند را باور می کنند.
هنگامی که “اثر تقدم” کار خودش را کرد و زمان طلایی برای نگاه واقع بینانه به کرونا از دست رفت. زمانی که مردم باور کرده اند که کرونا در ایران کمتر می کشد،
با دعا و دود اسپند از بین می رود
و اگر هم مبتلا شویم، بیمارستان های ما بر خلاف کشورهای دیگر، تخت خالی، دستگاه تنفس و کادر درمانی خوشحال و پرانرژی دارد.