
اضطراب زمانی اتفاق می افتد که دانسته های ما از نادانسته هایمان کمتر باشد.
یعنی ما نمی دانیم چه اتفاقی قرار است بیفتد.
به همین دلیل دچار استرس و اضطراب می شویم.
وقتی اطلاعات کافی نداریم احساس عدم کنترل می کنیم.
یعنی من نمی توانم تعیین کنم چه پیش آید.
این به ما احساس خشم می دهد و در دراز مدت درماندگی.
تصور کنید در جامعه ای زندگی می کنید که از شرایط آن راضی نیستید.
نمی دانید آینده تان چه خواهد شد.
نمی دانید درسی که می خوانید یا مهارتی که می آموزید چه نتیجه ای خواهد داشت (اضطراب)
می دانید که تصمیم های شما تاثیری در آینده تان ندارد و نیروهای دیگر به مراتب قوی تر از نیروی اراده ی شما هستند (احساس درماندگی)
در این شرایط افراد خشمگین می شوند و نمی توانند به سیستم و قوانین آن متعهد بمانند.
در هر جامعه ای راست ها کسانی هستند که از شرایط موجود راضی هستند، نیازی به تغییر احساس نمی کنند، کنترل زندگی در دستان خودشان است و احساس ثبات و امنیت دارند.
ولی چپ ها خواهان تغییر هستند، چون ناراضی اند.
آن ها می گویند همه چیز خوب است و شما باید در همین شرایط بمانید. از دید راستی ها معترضان یک عده معدود از آدم های بد هستند و اعتراضشان هم بی مورد است.

همه ی آنها انتظار دارند حرفشان شنیده شود،
به رسمیت شناخته شوند
و کسانی باشند که به آنها اهمیت بدهند.
همه می خواهند از آینده شان مطمئن باشند و انتظار دارند قوانین و صاحبان قدرت به آن ها در این راه کمک کنند.
تریبونی به آنها نداد و نمی شود به خاطر بد بودن آینده شان را نابود کرد.
همین نیازهای برآورده نشده،
اضطراب، درماندگی و عدم امنیت آرام ترین افراد را تبدیل به امواجی خشم آلود می کند که می خواهند همه ی ساختارها و قوانین را در هم بشکنند.
جنس قدرت با اخلاق و خوب و بد سازگاری ندارد.

اگر قدرت حمایت گر نباشد
و حقوق و نیازهای اولیه نادیده گرفته شوند،
رفته رفته تعداد بدهای ناراضی بیشتر می شود
و در نهایت می شود این که
حمایت که نمی کنید پس