یکی از مشکلات رایج در اتاق های درمان کلیشه های ذهنیتی است.
افکار و باورهایی که از نسل های قبل به ما رسیده اند، افکاری که فرصت نداشتیم آنها را مورد بازنگری قرار دهیم.
قدرت این افکار خیلی زیاد است، سرعتشان بالاست و به صورت غیرارادی عمل می کنند.
آنها آنقدر عمیق و سخت هستند که در بیشتر افراد تا آخر حتی مورد تردید هم قرار نمی گیرند،
چه برسد به این که بخواهند تغییر کنند.
ما یاد می گیریم که در محبت کردن به دیگران افراط نکنیم تا مورد سواستفاده قرار نگیریم، بدون اینکه تفاوت محبت و سرویس دهی به دیگران را یاد گرفته باشیم.
در بازی ها و مسابقات شکست نخوریم، از کسی که از ما بهتر است بدمان بیاید،
ما بخش زیادی از عمر خود را صرف مقابله با احساسات ناراحت کننده ی پس از ناکامی می کنیم.
بدون این که یاد گرفته باشیم غم یکی از احساس های طبیعی است و ما باید بتوانیم آن را با تمام وجودمان حس کنیم.
ما جمله های کلیشه ای را که در گذشته یاد گرفتیم در موقعیت های مشابه تکرار می کنیم، بدون اینکه به معنی آنها فکر کنیم، یا به خودمان اجازه دهیم از جمله های بهتر و بامعناتر استفاده کینم.
جمله هایی که تعارف نیستند، بلکه احساسات و افکار صادقانه ی ما هستند.
مهمتر از همه این که ما خودمان آن ها را آفریدیم،
با توجه به موقعیت، لحظه و انسانی که روبروی ماست.
ما نیاز داریم تجربه های گذشتگان را به کناری نهاده، خودمان از ابتدا به همه چیز نگاه کنیم.