عنوان را که خیلی رک نوشتم، امیدوارم بقیه ی مطلب را هم همانطور که دلم می خواهد بی پرده و صریح بنویسم.
یک نفس عمیق می کشم و شروع می کنم.
انسان در درون جمجمه اش سلول هایی دارد که او را از دیگر موجودات جدا کرده، به مجموع این سلول ها مغز می گوییم.
عقل ولی ریشه ی تعقل است، به معنی فکر کردن.
سیم کارت وسیله ایست در گوشی های تلفن همراه برای برقراری ارتباط با دیگران. هر شخص یک شماره مخصوص به خود دارد که دیگران با آن تماس می گیرند.
ولی همه ی سیم کارت ها یک ارزش ندارند.
سیم کارت می تواند رایگان باشد، می تواند یک میلیارد تومان هم قیمت داشته باشد.
به خاطر چینش اعداد در کنار هم، اعدادی که همه از نظر ارزش و کاربرد یکی هستند.
با همین یک مثال ساده می توان متوجه شد که چقدر قدرت هیجان و “چشم ” ما زیاد است،
در برابر تفکر منطقی و بدون هیجان.
یکی از مزایای عقل نداشتن این است که شخص به راحتی می تواند رویدادها را نبیند و برداشت های منطقی از آن ها نداشته باشد.
برای نمونه زدن هواپیما به دست یک شخص،
چیزی که هم با دوربین ها ثبت شده،
هم توسط متخصصان ایرانی و خارجی تایید شده،
هم خود زننده اعتراف کرده که زده،
(و هم قبل از اعلام نظر متخصصان رفتار زننده این را نشان می داد)
را به عدد 52 و ترامپ و توطئه ربط دهد. حالا اگر از خودش بپرسی،
برای یک انسان دارای عقل،
توضیح آبرومندانه ای ندارد.
یعنی به عنوان یک انسان توانایی فکرکردن ندارند.
این توهین هست یا نه؟ هست، ولی مهم نیست!
مهم این است که یک توضیح عقلانی است.
از هر اتفاقی همیشه نتیجه می گیرند که “دیگران” مقصر هستند.
حتی اگر خودشان “اشتباهی” آن همه آدم را کشته باشند، باز هم نمادها و ارتباطات تخیلی و توهمی به کمشکشان می آیند تا همان نتیجه ی همیشگی را از همه ی داستان ها بگیرند.