
فلسفه ی ازدواج تجربه ی عشق کامل است. رابطه ای عاشقانه که در آن صمیمت، لذت جنسی و وفاداری وجود دارد.
این مرحله ناخودآگاه است، جایی در زندگی که ما جذب دیگری می شویم و بدنمان هیجانی خوشایند را احساس می کند.
در زمان ها و موقعیت های مختلف آن شخص جذاب را می بینیم، می خواهیم مطمئن شویم که این احساس همیشگی است یا خیر، می خواهیم بدانیم در اوقات خستگی در کنار هم چگونه ایم و در ناکامی چقدر همدیگر را دوست داریم.
مرحله ای که دو نفر به هم می گویند ” من تو را انتخاب کردم”.
اینها سه مرحله ی طبیعی برای یک رابطه ی عاشقانه ی طولانی مدت یعنی ازدواج هستند. ولی در جوامع سنتی اصرار زیادی وجود دارد که مراحله ی نخست یعنی “جذب شدن“ حذف شود!
و سایر روش های آشنایی مانند دوستی های خیابانی، دانشجویی و آشنایی اینترنتی و … به طور کامل زیر سوال هستند.
چون در این آشنایی ها احساسی که دختر و پسر نسبت به هم تجربه می کنند خودبخود نیست، بلکه آگاهانه است و آنها در نخستین دیدار بر حسب وظیفه وارد مرحله ی ارزیابی می شوند.
خیلی از خانواده های سنتی فرزندان خود را برای ازدواج تحت فشار می گذارند و فرزندانشان امکان انتخاب آزادانه و بدون استرس را ندارند، همچنین بیشتر خانواده های ایرانی به ویژه سنتی اطلاعات اشتباهی در مورد سن ازدواج دارند.
دو نفر باید پس از این که از لحاظ حرفه ای، تحصیلی و موقعیت اجتماعی به ثبات نسبی رسیدند، برای آینده ی عاطفی و جنسی دور خود تصمیم گیری کنند.
چرا که هویت شخص هنوز تشکیل نشده است. معمولا افراد پس از سی سالگی به ثبات احساسی می رسند و می توانند شریک زندگی خود را انتخاب کنند. در صورتی که از نظر بسیاری از خانواده های سنتی این سن برای ازدواج بالاست.
ازدواج عاشقانه حق شماست و اگر عاشق نشدید حق دارید با کسی پیمان نبندید. هیچ کس نمی تواند شما را وادار کند با کسی که دوستش ندارید، در یک خانه زندگی کنید.