هیچ کس با نصیحت درست نمی شود،
این اتفاق البته در فیلم ها زیاد می افتد, ولی در واقعیت خیر!
ما دوست داریم دیگری ما را درک کند.
خودش را جای ما بگذارد و به احساس ما فکر کند.
ما با توجه به نیازها و خواسته هایمان پند و اندرز را انتخاب می کنیم.
نصیحت کننده در مقابل فرد خاطی می نشیند و زشتی عملش را به او یادآوری می کند, توضیح می دهد تا او را احساساتی کند.
کسی که در جایگاه متهم و آدم بد داستان است, نمی تواند نصیحت را بپذیرد.
اینی که تو هستی خوب نیست. حال با هر زبانی که گفته شود چندان فرقی نمی کند.
چون پشت هر آزارگر یک کودک زخم خورده و خشمگین نشسته.
فردی که احساس می کند بد است و غیرقابل دوست داشتن.
او نیاز دارد حرف هایش شنیده شده, احساساتش درک شود.
چون نصیحت منطق را نشانه می گیرد و فرد خشمگین منطق ندارد.
باید بخش آسیب پذیر وجودش,
آن انسان زخم خورده و آزارگر دیده شود.
فقط احساس نفرت از خود و دیگری را شدیدتر و زخم را عمیق تر می کند.