
هوش یکی از موضوعات جذاب و حساس است. همه ی افراد از این که بشنوند باهوش هستند خوشحال می شوند.
ما به هوش علاقمند بوده، به دنبال راه های مختلف برای اثبات باهوش بودن هستیم، در حالی که این پارامتر هنوز به طور دقیق تعریف نشده است و ما آن را نمی شناسیم.
هوش با پیشرفت تحصیلی رابطه داشته، ارتباطی با موفقیت در حرفه و درآمد ندارد.
نورون های لوب فرونتال که به ما امکان تفکر، درک و استدلال داده، ما را تبدیل به یک موجود هوشمند می کند.
از دیدگاه پیاژه هوش همان توانایی سازگاری با محیط است. این تعریفی از هوش است که بسیار به هوش هیجانی نزدیک است.
افرادی که هوش هیجانی بالایی دارند، می توانند احساسات و افکار خود و دیگران را پیش بینی و درک کنند. این افراد باهوش این توانایی را دارند که با شرایط خود را وفق داده، سازگار شوند.
ویژگی که در جامعه ی ما چندان ارزشمند نیست، با آن که هوش هیجانی و سلامت روان به شدت با آن همبستگی دارند.
به این معنی که هر چقدر افراد خصوصیات مشابهی دارا بوده،
برای ازدواج با هم مناسب باشند،
دلیل نمره ی پایین انعطاف پذیری را می توان در آموزش خانواده ها به ویژه در نسل جدید جستجو کرد. بیشتر مردم از این که توسط دیگران مورد سواستفاده قرار بگیرند، می ترسند و همواره تلاش می کنند راه هر گونه سواستفاده ی احتمالی را ببندند.
نسل جدید در محیط کار، مدرسه، دانشگاه و … یاد گرفته برای محافظت از خود به دیگران به اصطلاح رو ندهد.
این مساله ی رو ندادن در ازدواج هم بسیار پررنگ است و خیلی از خانواده ها سعی می کنند به فرزندان خود روش های مقابله با همسر و خانواده ی او را آموزش دهند.
همه ی این مسائل باعث شده جامعه تلاش کمی برای درک عواطف دیگران انجام داده، خود را جای دیگری تصور نکند.
سوال ها در رابطه ها مطرح نشود،
حرف ها شنیده نشود
و پاسخ ها با توجه به احساسات واقعی به زبان نیاید.
به جای پاسخ بالغانه واکنش سریع نشان می دهد:
(+ خیلی خودخواهی _خودخواه خودتی)
و نگرش هایی نظیر
نشان دهنده ی هوش هیجانی پایین است.
لینک ویدیو: