
بیمارانی که در بیمارستان هستند دو دسته هستند. یک گروه آن هایی که آمدند تا خوب شوند، یک گروه آن هایی که هرگز خوب نمی شوند.
ولی کسانی که حالشان خوب می شود، می دانند دیر یا زود روزی می رسد که آنها هم دیگر بهتر نشده، بدنشان در برابر نیروهای داخلی و خارجی تسلیم خواهد شد.
صدای مهربانی که عاشقانه محبت را به زبان می آورد، در نهایت به اصواتی مبهم و گاه گوش خراش تبدیل می شود. نگاه مهربان، جدی، مردد و … سرانجام از بین می رود و فقط چشمانی بی حالت خیره به سقف باقی می ماند… و مغزی که با کتاب خواندن و فکر کردن درباره ی مسائل مهم جهان فعال بود، در روزگار سقوط از کار می افتد.
ممکن است پولمان را ار دست بدهیم، معشوق ما را طرد کند یا در کار و تحصیل شکست بخوریم. گاهی هم بیماری هایی که خوب می شوند، به سراغمان می آیند و می بینیم چطور خوابیدن در رختخواب همه چیز دنیا را بی معنی می کند.
مغز دیگر کار نمی کند و متوجه می شویم که احساس زنده بودن و زندگی کردن ما، این که من موثر هستم، فکر می کنم و تصمیم می گیرم، چقدر به رفتار سلول ها و مولکول ها وابسته است.