
انگار همین دیروز بود.
این جمله رو همه ی ما گفتیم،
با دیدن یک عکس یا دوست قدیمی،
با یادآوری خاطرات سال های گذشته…
این چیزی است که ما به عنوان یک انسان نیاز داریم تجربه کنیم:
ما همان کسی هستیم که در گذشته های دور بودیم.
هر چقدر که صورتمان چروک شده باشد
و با کمی پیاده روی زود نفس نفس بزنیم،
ولی همان کودک مدرسه ای هستیم که آزادانه می دوید و خستگی را نمی شناخت.
ما همیشه این احساس را داریم که این بدن همان بدن است و این زندگی همان زندگی است که همچنان ادامه دارد.
ازدست دادن حافظه، زندگی را به دو بخش جدا از هم تقسیم می کند. شخص دیگر گذشته و هویتی ندارد و سردرگم می شود.
همان نیازی است که باعث می شود مردم بخواهند در خانه ی خودشان بمیرند. همان جایی که عاشقی و جوانی کردند ومی خواهند پس از مرگ در کنار عزیزانشان خاک شوند.
رفتن به خانه ی سالمندان این احساس را به فرد می دهد که زندگی اش دیگر تمام شده است و بعد از این فقط باید منتظر مرگ بماند.
بیرون رانده شدن از زندگی،

عکس از سحر امانی
هرگز ندیدن خانه، کوچه و شهر و آشنایان
به او می گوید که تو دیگر آن کودک خندان و دوست داشتنی،
آن جوان زیبا و عاشق،
تو دیگر آنچه که بودی نیستی.
تو تمام شده ای…