
مردم ترجیح می دهند با پای خودشان بروند، آن ها وقتی متوجه می شوند دیگر در رابطه عزیز نیستند، با اختیار خود رابطه را تمام می کنند.
در هند عده ی زیادی از مردم از ترس ابتلا به کرونا از شهرها بزرگ به شهرهای کوچک می روند. این افراد از بین انبوه جمعیت خود را به قطارهای شلوغ رسانده، از در و سقف و پنجره های آن آویزان می شوند تا از شلوغی و جمعیت فرار کنند.

این انسان ها از این که بر شرایط کنترل نداشته باشند وحشت دارند.
از این که زندگی شان با آدم های فراوان دور و برشان به خطر بیفتد می ترسند، به همین خاطر از آن وضعیت فرار می کنند.
آرام نشستن، فکر کردن و کنترل هیجان برای انسانی که با بحران دست و پنجه نرم می کند سخت است، در چنین مواقعی است که نیازهای عمیق برای او تصمیم می گیرند.
ما نیاز داریم تا حدی بر اتفاقات زندگی مان کنترل داشته باشیم. خودمان تعیین کنیم چه شغلی داشته باشیم، در آمدمان چقدر باشد و چطور آن را خرج کنیم.
ما گاهی ترجیح می دهیم با اختیار و کنترل خود نابود شویم، تا با احساس درماندگی و تسلیم؛ همان حالتی که در اتانازی تجربه می شود.

به طور طبیعی ما نمی توانیم تصمیم بگیریم چه زمانی و با چه کسی عشق دوطرفه را تجربه کنیم. این یکی از سخت ترین بخش های زندگی است و به خاطر قوانین طبیعت برای زنان حتی دشوارتر از مردان است.
طبیعت به این نیاز ما چندان اهمیت نمی دهد، چون او می خواهد خودش ما را کنترل کند!
در نهایت این انسان است که تسلیم شرایط طبیعی زندگی می شود و به این نتیجه می رسد که چرخ روزگار بدون توجه به نیازهای او می گردد.