
ما معمولا زمانی دروغ می گوییم که می ترسیم. اگر گفتن حقیقت برای ما هزینه داشته باشد، منفعتی را از ما بگیرد یا ضرری به ما برساند، ما انسان های هوشمند برای محافظت از خودمان حقیقت را نمی گوییم.
این مسئله باید در رابطه های انسانی، به ویژه روابطی که بسیار نزدیک هستند، مورد توجه قرار گیرد.
به همین دلیل خرد حکم می کند که قوانین کمتر افراد را در شرایط تهدیدآمیز قرار دهند.
در ایران یکی از تهدیدآمیزترین رابطه ها از نظر قانونی رابطه ی مرد و زن است. دو نفر که می خواهند با عشق و علاقه همدیگر را انتخاب کرده، زیر یک سقف با هم زندگی کنند.
ولی همین مهریه باعث می سود مرد با احساس بدهکار بودن، تهدید و اضطراب سند ازدواج را امضا کند.
بنده در سال های اخیر این تغییر نگرش دختران را نسبت به مهریه به کرات دیدم. نسلی که مستقل هستند و تنها از روی تمایل عاطفی با یک مرد وارد رابطه می شوند، نه نیاز مالی. معمولا توصیه من به این دختران و پسران جوان این است که با قواعد خود زندگی را آغاز کنند و کاری به آداب و قوانین نداشته باشند.
یعنی که زن دلش قرص است که مرد هر شب برای دیدن او به خانه می آید. مرد و زن در شرایط برابر می توانند بدون هیچ ترسی در مورد مشکلات، کم شدن تمایل ها، دلخوری ها با هم صحبت کنند.
از سوی دیگر مراجعان زیادی را می بینم که سال ها از زندگی شان گذشته است و به بدترین شکل ممکن درمانده هستند. زنانی که در نبردی نابرابر شکست خوردند و بسیار مسن تر از سن تقویمی شان به نظر می رسند. این زنان تنها چیزی که دارند مهریه است.
در چنین مواردی خودم تشویقشان می کنم که از حقوق قانونی خود کوتاه نیایند و البته گاهی به باورهایم شک می کنم. نکند زیادی به آینده خوشبین هستم. نکند نسل جدید همانند نسل پیشین رفتار کند و این جوانان زیبا و عاشق چند سال بعد تبدیل به جوان هایی شکسته و ناامید شوند.
آرزو دارم به زودی مهریه و حق چند همسری و صیغه و چه و چه حذف شود تا مرد و زن ایرانی بتوانند عاشق هم شوند.
ولی گاهی از توصیه های خودم می ترسم. در هر حال اطمینان دارم تا زمانی که قلدری مردانه هست، مهریه هم باید باشد.