سرویس دادن یعنی خدمت کردن به دیگران، کاری را برای دیگری انجام دادن، لطف کردن.
سرویس دادن و محبت کردن به هم وابسته اند.
یکی از شکایت های مشترک مردم این است که قدر محبت شان را ندانستند، از آنها سواستفاده کردند و دستشان نمک ندارد.

کمتر کسی است که از محبت کردن به دیگران راضی باشد و شکایتی نکند،
کمتر کسی است که اضطراب نادیده گرفته شدن،
و مورد سواستفاده قرار گرفتن در رابطه را نداشته باشد.
چرا؟
بیشتر ما با این ترس ها مواجه هستیم.

چون نمی دانیم آن چیزی که دارد به ما ضربه می زند، تصوری است که از رفتار خودمان داریم.
این تصور است که کار ما را سخت می کند و در ما انتظار بوجود می آورد.
در نگاهی است که ما به آن رابطه و رفتارمان داریم.
ما انتظار داریم محبت و لطفمان به دیگری دیده و جبران شود. اگر این اتفاق نیفتد دلمان می شکند.
دختری که با هدف جلب محبت یک پسر با او رابطه ی جنسی برقرار می کند، اگر در نهایت به هدفش نرسد احساس شکست می کند.
انسان، این موجود اجتماعی، نیاز است از خود محافظت کند تا کمتر آسیب ببیند. ما خیلی وقت ها نمی توانیم رفتار دیگران را پیش بینی کنیم، نمی دانیم نتیجه ی سرویس دادن، توجه و دوست داشتن ما چیست.
هدیه ای که می خریم حتما جبران می شود؟ محبت مان دیده می شود؟
ولی به عنوان یک انسان سالم باید احتمالات مختلف را در نظر بگیریم.
احساس واقعی خودمان را کشف کنیم.
فکر کنیم که دقیقا چه خواسته ای داریم و اگر به آن نرسیم چه اتفاقی می افتد.

وقتی می دانیم با بی توجهی به لطف و محبتمان احساس قربانی شدن پیدا می کنیم.
یک انسان سالم همیشه حواسش هست که چه احساسی نسبت به خود و دیگران دارد.
هوشی که امکان برقراری روابط سالم را برای ما فراهم می کند.