
انسان ها همیشه با هم دعوا داشتند. هر چه تعدادشان بیشتر شد، گروه ها بزرگتر شدند و اختلاف ها هم جدی تر.
خیلی از دعواها و عصبانیت ها بر سر خوب و بد بودن است.
این که تو خوب نیستی و من خوب هستم.
اخلاق بخشی از روان انسان است.
بخشی که در روانشناسی سوپرایگو خوانده می شود،
بخشی که بزرگترها محتوای آن را تعیین می کنند.
چون لازمه ی آن این است که انسان بیشتر افراد را دوست داشته باشد،
ولی واقعیت این است که بشر این توانایی را ندارد.
باقی افراد را با توجه به معیارهای خودمان می سنجیم.
در دسته های خوب و بد قرار می دهیم و در موردشان نظر می دهیم.
ما از برخی کشتارها برآشفته می شویم،
در برابر برخی بی عدالتی ها اعتراض می کنیم،
و برخی دیگر اصلا برایمان اهمیت ندارد.
چون آن ها آدم های خوبی نبودند.
چون به این احساس نیاز داریم.
وقتی من خوب هستم، فکر و اعتقاد من هم درست است،
باورهای من درست هستند،
بنابراین هر کس غیر از این باشد بد است.
در وضعیت خطرناک “من خوب هستم، تو بد هستی”،
ما برای احیای معیارهای اخلاقی مان اجازه ی تجاوز، ظلم و حتی کشتار را هم خواهیم داشت.
مگر این که همنوعان خود را دست داشته باشد.
رابطه ی بین اخلاق و دوست داشتن را با الهام از اندیشه ی @EricNotes نوشتم.