
انسان سالم و هوشمند شرایط را درک می کند و سازگار می شود.
انسان عاقل با قوی تر از خود نمی جنگد و در بحران ها فکر می کند.
بشر آکادمیک مدعی است که می تواند بحران را مدریت کند تا کمترین آسیب را ببیند.
برخی چشم هایشان را بسته اند و می گویند چیزی نیست!
برخی عصبانی در پی یافتن مقصر هستند، گروهی به راهکار مناسب فکر می کنند و بعضی ها سرمایه شان را در اختیار دانشمندان و متخصصان گذاشته اند تا زودتر مشکل دنیا را حل کنند.
قواعد دنیا اجازه ی سازگاری با شرایط امروز را به انسان نمی دهد. قواعدی نظیر این که هر انسان باید کار کند تا پول داشته باشد، بعد با آن پول نیازهای خود را برآورده کند.
قانونی که در نهایت باید زیر سوال رفته، به اجبار تغییر کند.
چون سازگاری با شرایط حال حاضر جهان به معنای فروپاشی ساختار قدرت آنهاست.
دنیا نگاهی جدید می خواهد، متفاوت از گذشته و می خواهد که ما این را بفهمیم.
این یکی از زیباترین دریافت هاست
نگاه رئیس جمهور ایتالیا، کشوری که این روزها بسیار غمگین است:
” اگر تعداد بیماران کم نشود تمام ارگان ها را تعطیل خواهم کرد و دولت هزینه ی تمام مایحتاج ملت را تقبل می کند، حتی اگر به قیمت فروپاشی اقتصاد ایتالیا تمام شود.
در جنگ ها مردم جان خود را برای کشور از دست می دادند، حالا وقت آن رسیده که کشور جان خود را برای مردمش از دست بدهد”.

ارزشمندی جان تک تک انسان ها
و کم اهمیت شدن پول و قدرت در برابر عشق، مهربانی و انسانیت …
چیزهایی که تا بحال فقط در مورد آن شعار دادیم.