
در مورد مرد و زن زیاد گفتیم و نوشتیم. همه ی این بحثها همیشه موافقان و مخالفان سرسختی دارند. مردسالاری و فمینیسم واژه هایی هستند که بیشتر افراد از آنها فرار می کنند، چون به نظر می رسد هیچ کدام از این گروه ها بدون تعصب و تنها بر مبنای خرد عمل نکرده اند.
غیرت و ناموس واژه هایی هستند که تا پیش از این حساست زیادی روی آنها وجود نداشت، ولی با رسانه ای شدن قتل های ناموسی در سال های اخیر، اوضاع دیگر مانند گذشته گل و بلبل نیست و نیاز به تغییر اساسی در باورها، قوانین و رفتار جامعه به شدت احساس می شود.
غیرت زیر سوال است، چون امکان زندگی طبیعی را از زن گرفته، او را محدود کرده، در معرض تهدید و خطر شکنجه و حتی قتل قرار می دهد.
از سوی دیگر موافقان غیرت می گویند این احساس مردانه از زن محافظت می کند و فقط در صورتی که در آن زیاده روی شود به رفتاری ناسالم تبدیل می شود. زن ها هم در طول تاریخ از غیرت منفعت زیادی کسب کردند و این احساس مردانه را دوست دارند.
نمی توان انکار کرد که غیرت همان احساسی است که از زن می خواهد سرکار نرود و در خانه بماند.
همان که او را از ادامه تحصیل باز می دارد،
روابط اجتماعی او را محدود می کند
و تعریفی سنتی از “زن زندگی” ارائه می دهد.
چون بر اساس قوانین همواره برای زن تهدید وجود دارد.
همین قانون برای هر تصمیم زن، اجازه ی مرد را لازم می داند، هر گونه خارج شدن از منزل، عمل جراحی، ادامه تحصیل، شاغل بودن زن نیاز به رضایت شوهر دارد.
این احساس امنیت و رضایت احساساتی ناسالم و بیمارگون هستند. این رضایت را می توان فقط در رابطه ی نابرابر باارزش دانست، نه رابطه ای که دو نفر به یک اندازه انسان بوده، از حقوق یکسان برخوردارند.
او بیشتر از اینکه مانند یک حیوان خانگی مورد محبت و مراقبت قرار بگیرد، می خواهد به عنوان یک انسان از آزادی، استقلال و احترام برخوردار بوده،
فراتر از یک شی جنسی به او نگاه شود.
در جامعه ای که خیانت مرد ثواب دارد (چون با هدف مراقبت از زنان دیگر انجام می شود) و مجازات خیانت زن سنگسار است، هیچ کس نمی تواند ادعا کند اوضاع عادیست و زن برای سبک زندگی خود حق انتخاب دارد.
مردانی که این همه به غیرت خود افتخار می کنند،
فقط در شرایط بدون تهدید می توان مدعی بود که زن با میل خود روش زندگیش را انتخاب می کند.
در سیستمی که او را انسانی آزاد و قابل احترام می داند،
نیازهای او را به رسمیت می شناسد
و برای او و همسر هنگام تولد فرزند به یک اندازه مرخصی در نظر می گیرد
تنها در چنین سیستمی می توان ادعا کرد که او خودش مادری و در خانه ماندن را انتخاب کرده است. نه از سر اجبار و نه از ترس این که “زن زندگی” نباشد.