این روزها حس های مختلفی را پشت سر هم تجربه می کنم، خشم، نگرانی، دوباره خشم و گاهی هم حیرت.
با دیدن اتفاق هایی که می افتد، خبرهایی که می خوانم و حرف هایی که می شنوم،
رفتار آدم های مهم و تصمیم گیرنده، رفتار گروه های مختلف جامعه در واکنش به شیوع کرونا.
فکر می کردم یک راه وجود دارد به عنوان بهترین راه، با توجه به اینکه این اتفاق فقط در ایران نیفتاده، ما نیازی به فکر کردن نداریم و می دانیم چه تصمیمی درست تر است.
ولی دیدن این همه تفاوت با دنیا و تصمیم های اشتباه،
احساساتم را روی یک موج سینوسی خشم و حیرت به پیش می برد.
و به دنبال یک دلیلی منطقی برای این تصمیم ها بودم.
یک انسان چطور می تواند فکر کند که نتیجه بگیرد در برابر شیوع بیماری به نکات علمی توصیه شده توسط پزشکان نباید توجه کرد.
حتی دقیقا باید مخالف با آنها عمل کرد، آن هم با این ادعا که که این کار به سلامت جامعه کمک می کند؟!
در این نوع رفتارها هیچ اثری از دانش، فکر و منطق نیست،
غروری که خرد شده،
ادعاهای بزرگی که هیچ وقت ثابت نشده،
برتری که هیچ وقت تایید نشده،
همین آرزو قدرت فکر کردن را از آنها گرفته و وادارشان می کند برای دستیابی به آن برخلاف جریان آب شنا کنند.
قصه ای که هر کسی می داند هرگز اینگونه تمام نمی شود
و در این سیلاب گل آلود و عمیق، عده ی زیادی به همراه آنها غرق خواهند شد.