
ما همیشه می خواستیم آزاد و رها باشیم، از کسی دستور نگیریم و آنطور که دلمان می خواهد زندگی کنیم.
ما ولی هیچ وقت فرصت نداشتیم به خود واقعی و آرزوهایمان فکر کنیم. چون همیشه در ترافیک و محل کار و دانشگاه بودیم. چون ذهنمان خسته تر از آن بود که به خواسته های عمیقمان فکر کند.
ما قرن ها بود که خودمان را فراموش کرده بودیم
ما انسان ها ظاهر و لباس و باورهایمان را از دیگران می گرفتیم، با قوانین دیگران به مهمانی می رفتیم، درس می خواندیم و کار می کردیم. خیلی از ما تلاش می کردیم که به شکلی به گروه های پرقدرت متصل شویم تا آینده مان را تامین کنیم.
چرا متوجه نیستیم که این روزها می توانیم دیگر زیر سلطه ی گروه ها نباشیم؟
چرا نمی بینیم که آنهایی که به ما دستور می دادند هم از ترس به کنج خانه هایشان پناه برده اند؟
ما باید بفهمیم که امروز بهترین فرصت برای رها شدن است.
چون قدرت ها بدون ما هیچند و ما دلیل و انگیزه ی کافی برای سرپیچی از آنها را پیدا کردیم.

قدرت ها بدون همراهی ما دیر یا زود فرو می ریزند و ما به عنوان انسان هایی هوشمند و آزاداندیش باید راهمان را هر چه زودتر از آنها جدا کنیم.
باید به طبیعت خودمان برگردیم و مانند اجدادمان پس از قرن ها زندگی آزاد را تجربه کنیم.