عاشق تا وقتی عاشقت هست که بهت نرسیده باشه،
تا وقتی کنارم بود نفهمیدم که دوستش دارم، ولی روزی که رفت فهمیدم چیو از دست دادم.
این همه بهش خوبی کردم قدر منو ندونست.
عشق فقط در نرسیدن است. با وصال عشق و عاشقی هم فراموش می شود.
عشقی که ما در ادبیات آموختیم. عشق یعنی اشتیاق شدید به همراه رنجی دوست داشتنی.
عاشق همیشه در وصف یار می خواند و می سراید. معشوق چه؟
معشوق معمولا مورد بحث نیست، می تواند او هم اشتیاقی داشته باشد یا نه،
نیم نگاهی هم به عاشق داشته باشد یا نه.
تمرکز همیشه بر عاشق بوده، چون این “احساس عشق” است که زیباست.
عشقی که در ادبیات تعریف شده، همیشه با رنج همراه است. رنج به همراه امید وصال.
اضطراب در نتیجه ی کاهش سروتونین.
تا زمانی که یار به ما تعهدی ندارد و او را به دست نیاوردیم،
این اضطراب وجود دارد
و ما حس می کنیم عاشق او هستیم.
عشق افراد بالغ ولی فرق می کند. ما وقتی بزرگتر می شویم و سرد و گرم روزگار را می چشیم، عشق و دوست داشتن را به شکل دیگری تجربه می کنیم:
کسی که به ما احساس دوست داشتنی بودن بدهد.
این تفاوت عشق پخته و خام است.
واقعیت این است که بیشتر عاشقان نامدار ادبیات، جوانانی کم سن بودند که هنوز هویتشان تشکیل نشده بود.
بیشتر آثار ادبی عاشقانه و هیجان انگیز توسط نویسندگان و شاعران در دوران جوانی نوشته شده اند،
همچنین آثار متفکرانه و پرمعنی در سنین بالاتر
و زمان پختگی فکری و احساسی نویسندگانشان خلق شده اند.
بلکه کامل کننده ی هم هستند.
فقط زمانی که اثر هورمون های جنسی کمتر شده، ما می توانیم واقعا عاشق شویم.
عقل است که “من” را می شناسد.
و با توجه به “من” می تواند معشوق را انتخاب کند،
عقل است که می گوید من می توانم تو را همیشه دوست داشته باشم.
ارزش این که کسی که او را بین همه انتخاب کرده، می فهمد و از او سپاسگزار است.
تنها در این زمان است که دو نفر از احساسات عاشقانه هم سواستفاده نمی کنند و قدر دوست داشتن را می دانند.
چون می دانند که این حس زیبای دوست داشته شدن به خاطر حضور معشوق است.