
هویت این مردان گره خورده به این نوع رضایت از مردانگی که فقط در کنار متجاوزان پدید می آید.
همه برای قدرت نمایی و جبران کمبودهای مردانه شان.
یکی ارضای هوس ها،
دیگری نجات دهنده ی زن های ضعیف و ترسان
و سومی اعمال قدرت بر مرد و زن.
نه زنانی که حقوق انسانی خود را می شناسند و ارزشی برای مفاهیم غیرت و ناموس قائل نیستند.
این کمک با این پیش فرض انجام می شود که این موجود از من پست تر و ناتوان تر است. من باغیرت قیصروار به یاری اش می شتابم و او را از چنگال دیو بدسیرت داستان رهایی می بخشم.
مردانی باغیرت که فکر می کنند زن برای داشتن زندگی سالم حتما به آنها نیاز دارد و اگر غیرت و ناموس پرستی آنان نباشد, چامعه به فساد و فحشا آلوده می شود.
روی صحبتم با شما که از شرایط راضی هستید و چیز کثیفی در جامعه نمی بینید نیست.
به جای حمله به یکدیگر در خیابان و کمک به ضعیفه ها، یقه ی قانون نویسان را بگیرید.
همان کارگردانان نقش اول داستان، همان هایی که به شما کمک می کنند به خودتان افتخار کنید.
بپرسید چرا پلیس از انسان ها محافظت نمی کند؟
فریاد بزنید چرا قانون تجاوز را جرم نمی داند؟
سوال کنید در کجای دنیا قربانی تجاوز مقصر شناخته می شود؟
و در کجای دنیا پدر حق دارد فرزندش را بکشد؟
ای مردان باغیرت یک بار بپرسید چرا در این سرزمین مالکیت انسان بر انسان ممنوع نیست؟
لطفا از نقش نجات دهنده خارج شوید, چون این تنها چیزی است که جامعه ی مریض عفونت زده ی ما به آن احتیاجی ندارد.
در یک دنیای سالم کسی بدون اجازه حق کمک کردن به دیگری را هم ندارد.
در یک جامعه ی سالم این قانون است که از انسان ها محافظت می کند.
ضعیفه پرورش ندهید،
متجاوز را دستگیر کنید,
به مرد باغیرت هیچ نیازی نداریم.