کار اصلی ام مشاوره است، ولی نمی خواستم اینطور باشد، در مدتی که کار می کنم و می نویسم هدفم این است که در مورد باورهای اشتباه صحبت کنم.
فکر می کنم اولین وظیفه ی هر روانشناس همین است، چرا که جامعه ی ما پر از تصمیم های اشتباهی که در سطح خرد و کلان بر اساس باورهای اشتباه گرفته می شود.
کسانی که نوشته هایم را می خوانند می دانند چقدر بر اهمیت ظاهر تاکید کردم در برابر باطن،
و چقدر بر اهمیت عقل نسبت به اخلاق،
حرف هایی که با انتقادات شدید مواجه می شود و طبیعی هم است،
و آنقدر جلوی فکر کردن را می گیرد که نمی شود انتظار داشت با چند اشاره ی محدود قلمی لرزان و سانسور شده اتفاقی بیفتد و چیزی عوض شود.
اعتقاد و نگرشی که هیچ ارزشی برای حق زندگی قائل نیست، چون حیات اخروی مهم است، بنابراین اصرار دارد که تو به عنوان یک انسان، نباید نگران سلامتی خودت و خانواده ات باشی و حتی حق سوال کردن هم نداری.
در برابر شیوع کرونا از ما انتظار مدیریت و کنترل نداشته باش، چون مرگ حق است و چرا یک انسان صالح و معتقد باید اینقدر به مسائل دنیوی اهمیت دهد؟
حرم بسته نمی شود، قم قرنطینه نمی شود، بیماری در همه ی کشور با سرعت زیاد منتشر می شود،
کرونایی که در چین با آن همه جمعیت تنها ووهان را درگیر کرد، با مدیریت آقایان به کل کشور گسترش پیدا کرد، خوب است که مسئولین خارج از مرزها در مواجهه با بیماری و مشکلات با اعتقاد و باورهای معنوی تصمیم نمی گیرند و با سرنوشت مردم بازی نمی کنند.
چون برای سلامتی مضر است، خودارضایی گناه است چون می گویند باعث آسیب جسمی می شود. ولی وقتی از نظر عقلی برای زنده ماندن مردم قم و ایران، قرنطینه کردن این شهر لازم و بلکه واجب است، دیگر نه سلامتی جسم اهمیتی دارد نه بی سروسامانی مردم بین ماندن در خانه یا پرداخت اجاره و …