سال هاست در مورد زمین دارند هشدار می دهند. این که ما انسان ها داریم زمین را نابود می کنیم.
ما هوا را آلوده کردیم. رودخانه ها را به خیابان تبدیل کردیم. خاک و علف های زمین را با بتون و سنگ پوشاندیم، درخت ها را قطع کردیم و ساختمان ساختیم.
ما این هشدارها را می شنیدیم ولی کار خاصی نمی توانستیم انجام دهیم.
بعضی ها در طبیعت راه می افتادند و زباله ها را جمع می کردند، برخی سخنرانی می کردند و از خطرات آینده می گفتند.
برخی درخت می کاشتند،
چون هنوز تهدیدی به چشم دیده نشده بود. چون ما همچنان دوست داشتیم در برج های بلند شهرهای بزرگ کار کنیم و شب ها در خیابان های پرترافیک و شلوغ، به خانه هایمان برگردیم.
ما به این سبک زندگی عادت کردیم، ولی زمین دیگر نمی توانست این وضعیت را تحمل کند.

می خواهد آسمانی پاک داشته باشد و انسان هایی که در آغوش گیاهان و درختان زندگی می کنند.
زمین و کل جهان روح دارند و می فهمند.
ما انسان ها هم بخشی از این روح هستیم، همه ی ما هوشمندیم و زندگی و وجودمان به هم مرتبط است.
ساختن سدها، شهر سازی در مسیر رودخانه، ساختن برج های بلند در مسیر باد، کارخانه هایی که بدون توجه به ظرفیت زمین و هوا، تنها با اهداف اقتصادی ساخته شدند، همه ی این ها یعنی بر هم زدن نظم طبیعی زمین.
آنقدر فکر نکردیم و مشغول روزمرگی شدیم، انقدر گفتیم به من چه! که زمین عصبانی شد.
گفت زندگی من و شما به هم ربط دارد. زندگی همه ی شما به هم مرتبط است و مرزهای سختی که ساخته اید نمی تواند شما را از هم جدا کند.
ویروس کرونا آمد تا مردم ببینند که چقدر مسئولیت دارند. چقدر کارهایشان روی زندگی خودشان، دیگران و زمین تاثیر دارد.
ویروس کرونا آمد تا کسی دیگر نتواند بگوید به تو چه و به من چه. تا بفهمیم و به چشم خود ببینیم که چقدر سرنوشت همه ی مردم جهان به هم گره خورده است.

زمین دارد با ما حرف می زند. او می خواهد کارخانه ها تعطیل شوند. می خواهد درخت بکاریم، از شهرهای بزرگ دور شویم و طبیعی زندگی کنیم.
زمین می گوید در خانه ات بمان که امن ترین جا برای توست، از خودت مراقبت کن. ولی کارفرماها، قدرتمندان و صاحبان کارخانه ها نمی توانند این تغییر بزرگ در سبک زندگی بشر را بپذیرند.
به همین خاطر دارند مقاومت می کنند. در برابر تعطیلی، کار نکردن، پول درنیاوردن.
باید بپذیریم که بعد از کرونا دنیا تغییر خواهد کرد، به کمی دورترها نگاه کنیم و از این تغییر بزرگ نترسیم. همه چیز را رها کنیم و به حرف های طبیعت و زمین گوش کنیم.
خیلی خوشبین و بدانیم که این رها کردن و یکی شدن با طبیعت، برای ماندگاری انسان بر روی زمین است. برای سالم زندگی کردن، برای رسیدن به آنچه که بخاطر آن به دنیا آمده ایم.
برای این که از صبح تا شب در استرس کار و پول نباشیم و آرامش را روی زمین تجربه کنیم.

خودمان و شهر را آلوده نکنیم. در دوره ای از زندگی بشر هستیم که نیاز است توقف کنیم!
زندگی ما به یک بازنگری جدی نیاز دارد.