
در مورد خوشبختی زیاد صحبت شده است. به نظر می رسد بیشترین نظری که در این مورد در جامعه ی ما تکرار شده است این است:
چرا ما این نظر را به دفعات شنیدیم؟
چرا به ما القا شده که خوشبختی ارتباطی با عوامل بیرونی و شرایط زندگی ندارد؟
چرا این همه تکرار کردند پول خوشبختی نمی آورد؟
جامعه ی ما دهه هاست یاد گرفته آن چیزی را که در مقابل چشمانش اتفاق می افتد، نبیند و همیشه فکر کند عواملی نامرئی در پشت پرده وجود دارند که تعیین کننده های اصلی هستند.
در صورتی که این چیزی است که هر انسانی به خوبی می داند. هر شخصی با هر سطحی از آگاهی و دانش می تواند در مورد چیزهایی که دوست دارد صحبت کند، هر کسی دوست دارد در مورد خودش و خواسته هایش حرف بزند.
نیازهای انسان ها شبیه به هم بوده، چندان وابسته به فرهنگ نیست. همه ی انسان ها باید نیازهایشان در حد راضی کننده ای برآورده شود تا خوشبختی را احساس کنند.
برای خوشبخت بودن باید پول داشته باشیم و مهر و عشق دوطرفه را تجربه کنیم.
خوشبختی یک مفهوم مادی است و به شرایط محیط و اجتماعی که در آن زندگی می کنیم بستگی دارد.
دوست داشته نشدن توسط دیگران، پول نداشتن و ناامیدی از رسیدن به آرامش ناشی از عشق و ثروت همان احساس بدبختی است.