هر کدام از این بخش ها با توجه به شرایط در وجود ما فعال شده، خود را نشان می دهند.
گاهی احساساتی،
گاهی هم مثل یک بچه ی لجباز که هیچ حرفی در سرش نمی رود.
بسته به محیط اطرافمان در قالب خاصی قرار می گیریم.
پشت میزمان در محل کار به یک انسان متمدن تبدیل می شویم، لبخند می زنیم و برای پیشرفت خود تلاش می کنیم.
در حال استراحت ولی افکار ما تغییر می کنند، وقتی بدن در حالت ریلکس قرار می گیرد، احساسات ما شدیدتر شده، ما تبدیل به موجودی حساس تر می شویم.
کنترل ما روی محتوای افکارمان کمتر شده، ناخواسته به سمت دنیای فکر و خیال کشیده می شویم.
وقتی در رختخواب دراز می کشیم ، پذیرای هر فکری هستیم که به ذهن مان می آید، حرف های دیگران بیشتر روی ما تاثیر می گذارد.
جالب است بدانید که هیپنوتیزم با توجه به همین ویژگی انسان ابداع شد.
در حالت دراز کش فکر کردن به جدایی ما را بیشتر ناراحت می کند تا زمانی که در ایستگاه اتوبوس هستیم.
ما بدون محدودیت فکر می کنیم و هر چه به لحظات خواب نزدیک تر می شویم، افکارمان غیرمنطقی تر می شوند.
(یکی از نشانه های نزدیک شدن خواب افکار بی معنی است)
به همین خاطر است که عاشقان بیشتر احساسات عاشقانه شان را در شب تجربه کردند
،هنگامی که درازکشیدند و از پنجره ی اتاق به آسمان شب نگاه کردند.
بیشتر آنها در شعرهایشان از شب های تنهایی گفته اند، نه از دانشگاه و محل کار و مراکز خرید!
زندگی عاطفی در طول روز بسی آسانتر از شب است.
از دلتنکی ها نترسید و بدانید این مغز شماست که کنترلش را بر احساسات و هیجان های پنهان کم کرده است.