
عشق یکی از غیرارادی ترین تجربیات زندگی است. شاید یکی از آرزوهای انسان این باشد که بتواند تصمیم بگیرد چه کسی عاشق او شود. از این روی می توان گفت خواستگاری شانس بزرگی است که به مردان داده شده است.
به نظر می رسد اگر هر کس هر زمان که دلش می خواست امکان خواستگاری کردن داشت، زندگی برای خیلی از افراد راحت تر می شد. ولی ما چقدر می توانیم در جلب کسی که دوستش داریم موفق باشیم؟
مهم نیست که این پیشنهاد از سوی مرد مطرح شود یا زن، مهم این است که هر دو نفر پیش از آنکه پیشنهادی مطرح شود، از همدیگر خوششان آمده باشد. در این صورت خواستگاری به یک اتفاق هیجان انگیز در زندگی بدل می شود. لحظه ی وصال که معشوق مدت ها انتظارش را می کشید.
دراین شرایط مرحله ی اول عاشقی یعنی جذب خود به خودی اتفاق نمی افتد. خیلی از رابطه ها به این شکل آغاز می شوند و موفق هم هستند، با این حال نمی توان این روش را به عنوان یک روش معمول برای ازدواج توصیه کرد.
پژوهش ها نشان داده اند که ما خودبه خود جذب افرادی می شویم که به آنها شباهت ژنتیکی داریم. یعنی از نظر ویژگی های شخصیتی، سبکی که برای زندگی انتخاب می کنیم، نگاه به آینده و حتی ظاهر تا حدی شبیه هم هستیم. احتمال علاقمند شدن ما به کسی که ظاهری شبیه به ما دارد، چهار برابر دیگران است.
این شانسی است که طبیعت در اختیار ما گذاشته است و نباید آن را از دست بدهیم.
موفقیت در جذب دیگری ارتباطی با جنسیت ندارد و زنان و مردان به یک اندازه می توانند در زندگی خود عشق دو طرفه را تجربه کنند.